Ο Ρικ Ρόμαν Ουόου είναι βασικά στάντμαν που έχει σκηνοθετήσει λίγες ταινίες, η τελευταία είναι το Shot Caller στην οποία έχει γράψει και το σενάριο, ενώ κάποιες παλιότερες έχουν κοντινή θεματολογία, πιο κοντά έρχεται μάλλον το Felon του 2008. Πρωταγωνιστεί ο Νικολάι Κόστερ Βαλντό (Ο Jaime Lannister του Game of Thrones, που στην ταινία λέγεται Jacob. Χμ...), ενώ παίζει και ο Τζον Μπέρνταλ (Ο Punisher στη Netflix μεριά της Marvel, ο οποίος στη ταινία λέγεται Frank "Shotgun". Ξανά-χμ...), και πρόκειται για ένα "αστυνομικό" δράμα/θρίλερ, όπου βλέπουμε το πως μεταλλάσσεται ένας άνθρωπος μέσα στη φυλακή.
Ο Jacob είναι ένας χαρτογιακάς οικογενειάρχης ο οποίος ενώ επιστρέφει από έξοδο περνάει απρόσεκτα ένα κόκκινο και χτυπάει ένα άλλο αυτοκίνητο, όπου ο άλλος οδηγός τραυματίζεται, ενώ ένας φίλος του -που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο- σκοτώνεται. Είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κομμάτι της ταινίας, μιας και δεν είναι τύφλα αλλά έχει πιει "φυσιολογικά", και δεν έχει κάνει κάποιο πραγματικά απάνθρωπο έγκλημα, με λίγα λόγια είναι κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στον οποιονδήποτε. Αυτό όμως τον φέρνει αντιμέτωπο με τη δικαιοσύνη, και έτσι καταλήγει στη στενή. Με λίγα λόγια κάτι τόσο καθημερινό μπορεί να οδηγήσει τον καθένα στον λαβύρινθο την ιδρυματοποίησης.
Η ταινία διαδραματίζεται σε δύο χρόνους, τόσο στο παρόν όσο και στην εξιστόρηση του πως φράσσαμε ως εδώ. Οι σκηνές αλλάζουν πολύ ωραία, χωρίς να κάνει κοιλιά, και λειτουργούν πολύ καλά ως αντιπαραβολές. Μπορεί να φανεί εκ πρώτης όψεως υπερβολή το ότι ένας άνθρωπος χωρίς προηγούμενες καταδίκες φτάνει σε πτέρυγα με σκληρούς καριόλιδες, αλλά η ταινία εξηγεί το νομικό του πράγματος. Συν ότι μπορούμε να υποθέσουμε ότι και οι υπόλοιποι δεν ήταν πάντα έτσι, αλλά προσαρμόστηκαν στον βίαιο κόσμο του "σωφρονιστικού" ιδρύματος. Έτσι και ο πρωταγωνιστής σχετικά αμέσως από την ανάγκη για επιβίωση, και από φόβο μπλέκει με τους ναζιστές και προσπαθεί να επιβιώσει.
Η μόνη έλλειψη είναι το ότι δεν πιάνεται καθόλου το πολιτικό καθόλου. Σε καμία περίπτωση δεν ξεπλένεται ο ναζισμός στην ταινία, αλλά μας δημιουργούνται κάποια ερωτήματα: Είχε τέτοιες τάσεις από πριν; Το θεώρησε την καλύτερη επιλογή για να επιβιώσει; Αν και δεν παίρνουμε τέτοιες απαντήσεις, από την άλλη ο ρατσισμός μέσα στη φυλακή γίνεται αρκετά αντιληπτός. Και ίσως μία τέτοια επιλογή δείχνει ακόμα πιο άγαρμπα την μεταστροφή ενός ανθρώπου σε κτήνος, όταν απειλείται. Η στροφή στον εθνικισμό είναι κάτι το οποίο γίνεται στο τσάκ σε περιόδους κρίσης, οπότε ίσως κάτι τέτοιο να προσπαθεί να δείξει ο δημιουργός.
Μέσα στη ταινία βλέπουμε αρκετά ξεκάθαρα πως μπορεί να μεταμορφωθεί κάποιος μέσα στη φυλακή, και πως το σύστημα δεν είναι σωφρονιστικό, παρά όσοι είναι αρκετά άτυχοι να χάσουν την πορεία του συστήματος πετιούνται στην άκρη και η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορεί. Και οι κανόνες της φυλακής βέβαια δεν τελειώνουν μέσα σε αυτή, αφού βλέπουμε πως με την αποφυλάκισή του τον ακολουθεί αυτή η ιστορία και έξω, στην πραγματικότητα μην μπορώντας να ξεφύγει ή να κάνει κάτι άλλο. Ο πρώην έγκλειστος δεν έχει "σωφρονιστεί', δεν μπορεί να γίνει κομμάτι της κοινωνίας, και οι επιλογές που έκανε δημιουργούνε υποχρεώσεις και έξω, και αναγκάζεται να μπει σε αυτό τον φαύλο κύκλο όπου ποτέ πλέον δεν θα είναι ξανά σε σχετική ελευθερία. Ακόμα χειρότερα, ο υπόλοιπος κόσμος θα θεωρεί ότι τα αξίζει.
Η ερμηνεία του Βαλντό κάνει την ταινία να ξεχωρίσει, μιας και παίζει δύο διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά και τη μετάβαση από τον ένα στον άλλο, η οποία γίνεται πολύ ζυγισμένα. Ο τρόπος που απομονώνει τον εαυτό του από την οικογένειά του, τα πραγματικά του αισθήματα, και ο η χαρακτήρας-πανοπλία που έχει δημιουργήσει εκφράζονται πολύ καλά, και οι εκφράσεις του προσώπου του έχουν συνοχή και πραγματικά σου δίνουν να καταλάβεις πολλά από όσα συμβαίνουν.
Είναι αμφίβολο το να έρθει η ταινία στην Ελλάδα, οπότε όπου και όπως την πετύχετε δώστε της μία ευκαιρία, αξίζει την προσοχή σας. Μάλλον μετά από χρόνια ελάχιστοι θα την θυμούνται, αλλά θα σίγουρα θα την εκτυλίσσεται.
