Spider-Man: Homecoming - Διασκεδαστικό, και με ασφάλεια τολμηρό

Το Spider-Man: Homecoming είναι πλέον εδώ, και είναι ήδη μεγάλη επιτυχία, έχοντας κάνει το καλύτερο άνοιγμα μετά τις δύο πρώτες ταινίες του Σάμ Ράιμι, και συνεχίζει δυνατά. Είναι η ταινία που επιστρέφει τον Spider-Man στο "σπίτι" του, μετά από την περίφημη συμφωνία με τη Sony, και τον βάζει στο ίδιο πλατό με τους Avengers και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της εταιρίας.

Δυστυχώς η ταινία άργησε. Και με αυτό εννοούμε ότι μία ταινία Spider-Man από τη Marvel θα έπρεπε να έχει βγει αντί για το Amazing Spider-Man, αν όχι και νωρίτερα. Δεν είναι παράλογο να πούμε ότι το ενδεχόμενο ακροατήριο της ταινία έχει δει και το πρώτο Spider-Man στο κινηματογράφο μιας και απέχει μόλις 17 χρόνια. Αν δεν υπήρχαν οι συμφωνίες που είχε κάνει η Marvel θα είχαμε δει τους Avengers με τα τοπ ονόματα της εταιρίας, και όχι με τους δεύτερους, ανεξάρτητα που και πάλι καταφέρανε και φτιάξανε χρυσάφι (και ανεξάρτητα που στα comics μόλις στις αρχές του 2000 τα τοπ ονόματα όπως ο Spider-Man και ο Wolverine γίνανε Avengers). Λόγο της καθυστέρησης του, και λόγο τον πέντε προηγούμενων ταινιών υπάρχει μεγάλο εύρος το οποίο οι δημιουργοί έπρεπε να μην ασχοληθούν, και βέβαια το καταφέρνουν αρκετά καλά, παρουσιάζοντάς μας μία αρκετά διαφορετική ταινία Spider-Man, και όμως πιστή στο χαρακτήρα.


Αν η ίδια ακριβώς ταινία είχε βγει από τη Sony ή από οποιοδήποτε άλλο στούντιο δεν θα πήγαινε τόσο καλά εμπορικά, και θα χώριζε το κοινό σε αυτούς που θα λέγανε ότι δεν είναι όπως στα comics και σε αυτούς που θα λέγανε ότι είναι μία διαφορετική ταινία που κρατάει ίδια την ουσία. Θυμάστε τον καιρό πριν το MCU τις διαφωνίες τύπου "στα comics η στολή είναι κίτρινη ενώ στην ταινία πορτοκαλί"; Λόγο του ότι όμως πρόκειται για τα Marvel Studios, και έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να χειρίζονται σωστά τους χαρακτήρες τους, το κοινό τους εμπιστεύεται.

Βασικό είναι ότι η ταινία είναι διασκεδαστική, χωρία να κάνει το "λάθος" του Guardians of the Galaxy Vol 2, όπου είδαμε σε κάποιες στιγμές αρκετά παιδικό χιούμορ. Ακόμα ο Τομ Χόλαντ είναι εξαιρετικός στο ρόλο, ταιριαστός σαν ένας έφηβος Peter Parker. Μπορεί η ταινία να είναι γεμάτη με αστεία, με λίγες όμως στιγμές όπου δίνει στο ακροατήριο μια παύση για να γελάσουν, δεν γίνεται κωμωδία, και δεν θυσιάζεται το σενάριο για χάρη της διασκέδασης. Αντίθετα το σενάριο είναι αρκετά γεμάτο, μιας και ουσιαστικά μας συστήνεται ένας καινούριος κόσμος για τον οποίο νοιαζόμαστε από την αρχή, αφού η ταινία δεν σου αφήνει περιθώριο να αδιαφορήσεις.


Ο Vulture είναι ίσως ο πρώτος διαφορετικός εχθρός του MCU (χωρίς να μετράμε τις τηλεοπτικές σειρές), αφού πρώτα από όλα δεν πεθαίνει στο τέλος, αλλά και η αντίδραση του Spider-Man να προσπαθήσει να τον σώσει και όχι να τον αφήσει στη μοίρα του είναι όχι μόνο κάτι που δεν έχουμε δει μέχρι τώρα στο MCU(!), αλλά και η πιο Spider-Man στιγμή της ταινίας, γιατί όλοι ξέρουμε ότι το ότι δεν τον άφησε να πεθάνει θα τον στοιχειώσει αργότερα. Αλλά και τα κίνητρά του είναι κάπως διαφορετικά, και απόλυτα κατανοητά σε ένα βαθμό, μιας και είναι μάλλον ο πιο ανθρώπινος μέχρι τώρα εχθρός που έχουμε δει (με τρομακτική εξαίρεση τουλάχιστον τον Kingpin, αλλά είπαμε δεν μετράμε τις σειρές). Ο Κίτον είναι επίσης πολύ καλός, τρομακτικός αλλά όχι καρικατούρα, και η αποκάλυψη πριν τον χορό δεν είναι καθόλου αναμενόμενη. Η συγκεκριμένη αποκάλυψη βάζει τον εμπλεκόμενο χαρακτήρα σε ένα σκοτεινό μονοπάτι που σίγουρα θα αναπτυχθεί σε επόμενες συνέχειες.

Πραγματικά περίεργο είναι το ότι για πολύ λίγες στιγμές τις ταινίας μπορούμε να βρούμε άμεσες αναφορές από τα comics, και όχι μόνο αυτό, αλλά η ταινία παίρνει αρκετές πρωτοβουλίες σε σχέση με αυτά. Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες, για να μην γεμίσουμε το άρθρο με σπόιλερ, αλλά αν και είναι λίγο σοκαριστικό στην αρχή -κυρίως για όσους ακολουθούνε τον Spider-Man για αρκετά χρόνια- το σημαντικό είναι ότι η ουσία του χαρακτήρα είναι ανέπαφη στην ταινία, πιο πολύ από κάθε άλλη που έχουμε δει μέχρι τώρα, ενώ παράλληλα δεν πατάει πάνω σχεδόν σε καμία νόρμα των προηγούμενων, σε σημεία δεν πατάει καν στο ίδιο το αρχικό υλικό. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι μία ταινία "βασισμένη" στον Spider-Man.


Υπάρχουν βεβαίως κάποια σημεία που δεν μας άρεσαν τόσο, κάποιες αλλαγές ή πρωτοβουλίες είναι ελαφρός περίεργες, η αποκάλυψη στο τέλος για το ποια είναι η Ζεντάγια δεν μας κάθισε καλά, και θα προτιμούσαμε να δούμε τον Spider-Man πιο ανεξάρτητο. Όμως είναι μία θαρραλέα πρώτη ταινία, που έχει να συναγωνιστεί δύο διαφορετικά franchise πέντε συνολικά ταινιών, και τα καταφέρνει πάρα πολύ καλά, δείχνοντάς μας "καινούρια" πράγματα για τον αγαπημένο χαρακτήρα που ενδεχομένως οι άνθρωποι που τον ξέρουν μόνο μέσω του σινεμά δεν ήξεραν ή/και δεν είχαν δει.

Είναι η ταινία που θα κάνει και πάλι τον Spider-Man τον αγαπημένο χαρακτήρα όλου του κόσμου; Όχι έχει δρόμο ακόμα, αλλά είναι πιθανό η επόμενη να το καταφέρει. Είναι αρκετά φανερό το ποιος θα είναι ένας από τους εχθρούς για την επόμενη, αλλά πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να σηκώσει μία ταινία μόνος του. Οπότε περιμένουμε κάποια πράγματα ακόμα, όπως τον Jameson, γιατί όχι τον Mysterio (που πιστεύουμε ότι μπορεί να μεταφραστεί ΤΕΛΕΙΑ σε ταινία), και κάποιον Goblin, γιατί τι είναι ο Spider-Man χωρίς καλικάντζαρους; Έχουμε ήδη αναφερθεί στο τι πιστεύομε ότι θα δούμε στο μέλλον. Περιμένουμε με ανυπομονησία την έκδοση σε DVD/Blu-Ray για να μπορέσουμε να την μελετήσουμε εμπεριστατωμένα, και επιφυλασσόμαστε για ένα πιο αναλυτικό άρθρο (γεμάτο σπόιλερ) με όσα μας άρεσαν και δεν μας άρεσαν.