Κάτι το οποίο ξεχνάει ο κόσμος είναι ότι ο Σκοτ έκανε μόνο το πρώτο Alien, και είχε στο μυαλό του κάτι πολύ διαφορετικό από τον τρόπο που εξελίχθηκε το franchise. Όταν έλεγε τότε ότι σε μία ενδεχόμενη δεύτερη ταινία θα ήθελε να δει τις ρίζες αυτού του πλάσματος εννοούσε κάτι πολύ διαφορετικό από την Alien Queen που μας παρουσίασε ο Κάμερον στο Aliens. Μάλιστα πολλές ιδέες που εμφανιστήκαν στο Prometheus έχουν τις ρίζες τους από τότε, αλλά και από ιδέες που απορρίφθηκαν από την πρώτη ταινία για λόγους μπάτζετ, χρόνου κτλ, όπως η πυραμίδα των Engineers για παράδειγμα. Το "λάθος" του Σκοτ είναι ότι όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούμε το πλάσμα αυτό για δεκαετίες, μέσα στις οποίες έχουν προστεθεί στη μυθολογία του αρκετά πράγματα, τα οποία εμείς θεωρούμε δεδομένα για τα Xenomorphs, όπως την Queen που αναφέραμε, και το ότι ο ξενιστής επηρεάζει την εμφάνιση του πλάσματος, που είναι μάλλον τα πιο σημαντικά. Όταν λοιπόν λες στον κόσμο "πρίκουελ του Alien" όλοι σκέφτονται την συνολική μυθολογία και όχι την μία αυτή ταινία, αγνοώντας τις υπόλοιπες.
Αλλά τελικά είναι πρίκουελ ή ριμπούτ; Αν εξαιρέσουμε ότι αναφέρεται στο Prometheus και την δημιουργία του εξωγήινου, όλη η υπόλοιπη ταινία μοιάζει πάρα πολύ με το Alien. Αναρωτιόμαστε αν τελικά θα φτάσουμε να δούμε το εγκαταλελειμμένο σκάφος της πρώτης ταινίας, μιας και έμοιαζε να είναι εκεί χιλιάδες χρόνια. Βέβαια είναι ένα ερώτημα αν τελικά ο David αναπαράγει ή δημιουργεί το πλάσμα που ξέρουμε, μιας και στο Prometheus είδαμε μέσα στην αίθουσα που βρισκόταν η "μαύρη γλίτσα" μία εικόνα του Xenomorph ουσιαστικά όπως το ξέρουμε. Αυτό σημαίνει ότι αν ο Σκοτ επιθυμεί μπορεί να μας οδηγήσει ακριβώς πριν από την πρώτη ταινία, αλλά και συστήνοντας μας την βασίλισσα, λέγοντας με λίγα λόγια ότι πρόκειται για διαφορετικές αφετηρίες του ίδιου πράγματος.
Όμως ας πάμε καθαρά στην ταινία. Επιτέλους, μετά από πολλά χρόνια βλέπουμε μία ταινία Alien όπου όχι μόνο είναι τρομακτική αλλά ακουμπάει και σε θέματα τα οποία μετά την πρώτη ταινία δεν αναφέρθηκαν ξανά.Δεν είναι μία περιπέτεια με ασύστολο πιστολίδι, δεν είναι ταινία με τέρατα αλλά ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που τιμάει και τους δύο τίτλους. Εκεί που το Prometheus έκανε μία απότομη τούμπα και γινόταν Action, το Covenant ενσωματώνει αρκετά στοιχεία και από άλλα είδη κάνοντας το ακόμα πιο πειραματικό, και σαν να μην φτάνανε όλα αυτά, οι συμβολισμοί και το βάθος της ταινίας την κάνουν όσο "κουλτούρα" χρειάζεται. Δεν είναι το αναμενόμενο καλοκαιρινό μπλοκμπάστερ, και μπράβο του. Όσο και αν γουστάρουμε το MCU και το DCEU, κυρίως το πρώτο έχει δείξει επικίνδυνα σημάδια επανάληψης, και όπως και να το κάνουμε, όλοι ξέρουμε περίπου τι θα δούμε, ακόμα και αν τελικά ευχαριστηθούμε την ταινία. Και δεν θα ασχοληθούμε καθόλου με τις ταινίες του Μάικλ Μπέι, αν περιμένετε κάτι τέτοιο δεν θα το βρείτε εδώ. Βασικά ακόμα και αν η αγαπημένη σας ταινία της σειράς είναι το Aliens δεν θα βρείτε κάτι εδώ.
Και αν τελικά ο Σκοτ κάνει ένα "σιωπηλό ρεμπούτ" τύπου Star Wars, δεν μας ενοχλεί, γιατί φαίνεται ότι πλάθει αυτές τις ταινίες με τους δικούς του όρους, σχεδόν χωρίς να τον νοιάζουν οι προσδοκίες, δείχνοντάς μας το αυθεντικό του όραμα. Είναι ένα τολμηρό βήμα, πιο τολμηρό από το Prometheus, μιας και τώρα έχουμε κάποιες απαντήσεις για το Xenomorph, και για αυτό μπράβο. Είναι σαφές βέβαια ότι ο Φασμπέντερ είναι το επίκεντρο της ταινίας, με το διπλό του ρόλο. Η συνομιλίες μεταξύ του David και του Walter δίνουν απίστευτο βάθος και μας κάνουνε να θέλουμε να δούμε την ταινία αρκετές φορές για να μπορέσουμε να δούμε όλες τις αναφορές και τους συμβολισμούς. Το Xenomorph δεν σκοτώνεται τόσο εύκολα, όπως στις επόμενες συνέχειες, και είναι ξανά αρκετά σεξουαλικά επιθετικό, τιμώντας το έργο του Giger. Να πούμε επίσης ότι αν και ο ίδιος ο Σκοτ αποκάλυψε αρκετά στοιχεία, η ταινία κρύβει πολλές εκπλήξεις.
Με λίγα λόγια καταλαβαίνουμε γιατί η ταινία έχει δεχτεί αρκετή κριτική. Από τη μεριά μας θεωρούμε ότι στέκεται περήφανα μαζί με τις άλλες δύο δουλειές του σκηνοθέτη στο φραντσάιζ. Και αν και το φανμπόι μέσα μας θέλει να δει μετά μανίας την Alien Queen, "αρκούμαστε" σε μία ταινία που μας διασκεδάζει ενώ μας βάζει να σκεφτούμε λίγο παραπάνω. Λίγοι μπορούν να πετύχουν αυτή τη λεπτή ισορροπία.
