Ο Hulk δεν είναι ένας εντυπωσιακός χαρακτήρας, αλλά καθόλου εύκολος. Είναι ένας άνθρωπος που μεταμορφώνεται σε ένα τέρας εκτός ελέγχου. Διάφοροι συγγραφείς συνεχώς αυξάνανε την αντοχή και τη δύναμη του χαρακτήρα, κάνοντάς τον ουσιαστικά ασταμάτητο. Έτσι λοιπόν και οι αναγνώστες του Hulk είναι χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα, με το ένα να μην αντέχει αυτά που γουστάρει το άλλο: Το ένα είναι αυτό που γουστάρει τα στοιχεία τύπου Τζέκυλ και Χάιντ και το άλλο είναι αυτό που γουστάρει να βλέπει τον Hulk να καταστρέφει τα πάντα, σαν να είναι πρωταγωνιστής σε ταινία του Μάικλ Μπέι. Ουσιαστικά δηλαδή οι πρώτοι διαβάζουν για τον Banner και οι δεύτεροι για τον Hulk, με ελάχιστες εξαιρέσεις να μπορούν να είναι δίκαιες και στις δύο μεριές. Σαν να μην φτάνει αυτό, η φύση του χαρακτήρα τον κάνει δύσκολα διαχειρίσιμο μέσα σε σενάρια που πρέπει να μπλέξει με άλλους ήρωες, όσο τουλάχιστον βρίσκεται στη φάση του ανεξέλεγκτου κτήνους, και όχι στη φάση που έχει το μυαλό του Banner αλλά τη δύναμη του Hulk.
Έτσι λοιπόν το 2003 είδαμε το Hulk του Ανγκ Λι, το οποίο αν και είχε τα προβλήματά του, ήταν αρκετά "κουλτούρα" για τους αναγνώστες όσο και για αυτούς που ενδιαφέρονται για καλοκαιρινά blockbuster. Η ταινία ήταν αρκετά εμπορικά επιτυχημένη για την εποχή, αλλά ώθησε τη Marvel να ζητήσει συγγνώμη από τους φανς που η ταινία δεν είχε τόσο δράση, και επιφυλάχθηκε να επανορθώσει με το The Incredible Hulk. Βεβαίως από το 2004 είχε γίνει γνωστή η διάθεση της Marvel να φτιάξει τα Marvel Studios, με ότι επακολούθησε, οπότε ο Hulk θα ήταν η δεύτερη ταινία μετά το Iron Man, ενώ και οι δύο θα κυκλοφορούσαν το 2008 (Το Μάιο και τον Ιούνιο). Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θα εξελισσόταν στον παρόν MCU δεν υπήρχε ούτε στο πίσω μέρος του μυαλού των περισσότερων.
Η δήλωση της Marvel δεν βοήθαγε πολύ, τουλάχιστον αυτούς που δεν θεώρησαν την ταινία του Άνγκ Λι κακή, να μπουν σε θετικό κλίμα για την καινούρια. Η προσθήκη του Έντουαρντ Νόρτον στο βασικό ρόλο, αλλά και του Τιμ Ροθ ως Abomination ήταν βέβαια καλά σημάδια, ο Λουί Λετεριέ όμως με τα Transporter όχι και τόσο. Ο σεναριογράφος Ζακ Πεν είχε κάποια καλά δείγματα (Last Action Hero, X2: X-Men United) και κάποια απαίσια (Elektra, X-Men III: The Last Stand). Ο Νόρτον βοήθησε στο σενάριο, χωρίς όμως να αναγράφεται, αν και είναι ένας από τους λόγους που πήρε τη δουλειά. Τελικά η ταινία αποτέλεσε μία πραγματική έκπληξη που δεν μπορούσε να εκτιμηθεί τότε πλήρως, και είναι σίγουρα η πιο διαφορετική ταινία της Marvel από τότε.
Πρώτα από όλα ήταν αρκετά έξυπνη κίνηση να δουλέψουν με το υλικό της πρώτης ταινίας για το τι έχει συμβεί μέχρι τώρα, ενώ παράλληλα χάραζε ανεξάρτητη πορεία. Το Hulk ήταν αρκετά πρόσφατο οπότε ένα ολικό reboot θα σπαταλούσε πολύτιμο χρόνο. Η ταινία εμπνέεται από την τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του '70, καθώς και από την δουλειά του Μπρούς Τζόουνς στο χαρακτήρα, στις αρχές του 2000 το οποίο ήταν πολύ καλό στην αρχή αλλά πολύ μέτριο στο τέλος. Βέβαια και ο Τζόουνς εμπνεόταν από τη σειρά, όμως κάποια στοιχεία των ιστοριών του βρήκαν το δρόμο τους στη ταινία. Αυτή η τακτική ήταν αρκετά έξυπνη γιατί μπορούσαν τόσο οι πιο παλιοί όσο και οι πιο καινούριοι αναγνώστες να βρουν στοιχεία που τους θύμιζαν τις ιστορίες που διαβάζανε. Η λογική ότι ο Banner είναι φυγάς και προσπαθεί να ελέγξει το τέρας μέσα του δίνει αρκετό χώρο στον Νόρτον να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.
Το σενάριο της ταινίας, έτσι για την ιστορία, είναι το εξής: Ο Banner κρύβεται στη Νότια Αμερική, ενώ ο στρατηγός Thunderbolt Ross (Γουίλιαμ Χερτ) τον ψάχνει. Μέσα στην ιδική ομάδα του είναι και ο Emil Blonsky, και αφού βρουν ένα στοιχείο τρέχουν να πιάσουν τον Hulk. Όταν ο Blonsky δει με τα μάτια του τη δύναμη του πράσινου γίγαντα και αφού έχει μία κουβέντα με τον Ross, ο δεύτερος θα του δώσει έναν ορό που θα του δώσει περισσότερες δυνάμεις. Ο Banner επικοινωνεί ως "Mr. Green" με κάποιον "Mr. Blue" ο οποίος τον βοηθάει να βρει μία θεραπεία για τη μεταμόρφωσή του. Ο Banner επιστρέφει στη Βιρτζίνια, στο πανεπιστήμιο όπου διεξήχθη το πείραμα που τον μεταμόρφωσε για να πάρει κάποια στοιχεία που θα βοηθήσουν στη θεραπεία, αλλά πέφτει πάνω στην Betty (Λιβ Τάιλερ). Τελικά ο Ross τον περικυκλώνει στο χώρο του πανεπιστημίου, και ο Hulk φαίνεται να τραυματίζει θανάσιμα τον Blonsky, ενώ το σκάει με την Betty. Βρίσκουν τον "Mr. Blue" ο οποίος είναι ο Samuel Sterns (Τιμ Μπλέικ Νέλσον), γνωστός ως Leader στα comics, και μετά από μία πετυχημένη δοκιμή τους ενημερώνει ότι το αντίδοτο μπορεί να αντιστρέψει την μεταμόρφωση, αλλά όχι να την ακυρώσει πλήρως. Βεβαίως αποκαλύπτεται ότι ο Sterns έχει κρατήσει και έχει πειραματιστεί με δείγματα που του έστελνε ο Banner, με τον δεύτερο να θέλει να τα καταστρέψει για να μην μετατραπούν σε όπλο. Παράλληλα ο Blonsky όχι μόνο δεν πεθαίνει αλλά επανέρχεται πλήρως, και κυνηγάνε τον Hulk για τρίτη φορά, όπου καταφέρνουν να τον πιάσουν. Ο Blonsky ζητάει από τον Sterns να του χορηγήσει αίμα του Banner, κάτι που ο πρώτος του τονίζει ότι μπορεί να τον μεταμορφώσει σε ένα "έκτρωμα" (= Abomination), αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τον Blonsky και μεταμορφώνεται σε ένα πανάσχημο πλάσμα πιο δυνατό από το Hulk. Ο Banner πείθει τον Ross να τον αφήσει και μεταμορφώνεται στον Hulk, όπου παλεύει με τον Abomination στο Χάρλεμ. Η μάχη είναι κτηνώδης αλλά ο Hulk κερδίζει, και αφού αποχαιρετήσει την Betty το σκάει από τη Νέα Υόρκη, και στο τέλος τον βλέπουμε να έχει τη μεταμόρφωση κάτω από τον έλεγχό του, στον Καναδά. Στο ακόμα πιο τέλος σκάει ο Tony Stark αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή.
Βεβαίως οι περισσότερες ταινίες που δημιουργούν στρατόπεδα για το αν είναι καλή ή καλή κρύβουν διάφορες ιστορίες από πίσω απ' τη κουρτίνα. Ο Νόρτον δεν γούσταρε πάρα πολύ να κάνει την ταινία, αλλά αφού συναντήθηκε με τον Λετεριέ και του δόθηκε το πράσινο φως να κάνει διορθώσεις στο σενάριο ήταν μέσα. Βεβαίως δεν μπορούσε να κάνει πολλά καθώς είχε αρχίσει ήδη η παραγωγή, οπότε ο Νόρτον ασχολήθηκε κυρίως με τον διάλογο, προσθέτοντας περισσότερο βάθος στους χαρακτήρες. Η γνωστή κομμένη σκηνή στην αρχή της ταινίας που είναι στην ανταρκτική και προσπαθεί να αυτοκτονήσει ήταν δικιά του προσθήκη. Στο τέλος η Marvel ήθελε ένα cut που να έχει πιο πολύ δράση ενώ ο Νόρτον ήθελε να κάνει την ταινία δύο ώρες και κάτι, πράγμα για το οποίο τσακώθηκαν, η Marvel την επόμενη μέρα σχεδόν έβγαλε μία απαράδεκτη ανακοίνωση, και απλά ο Νόρτον αποφάσισε ότι δεν θα επιστρέψει, με μία απάντηση που τον έκανε να δείχνει κύριος. Αν και οι κομμένες σκηνές έχουν κυκλοφορήσει, είναι κρίμα που δεν έχουμε δει ένα "Director's Cut" (ή καλύτερα "Edward Norton's Cut") που αυτές οι σκηνές να είναι μέρος της κανονικής ροής. Όμως από την άλλη μάλλον δεν είχε τελείως άδικο η Marvel, μιας και αυτές οι σκηνές μεγαλώνουν την ταινία, φέρνουν στο μυαλό την ταινία του Ανγκ Λι και κοιτάζοντάς το γνωρίζοντας τη συνέχεια του MCU, θα ήταν κάτι πολύ περισσότερο διαφορετικό από όλες τις υπόλοιπες.
Σε κάθε περίπτωση όμως παραμένει μία πολύ διαφορετική ταινία για τα στάνταρτ του MCU. Είναι περίεργο που την εγκρίνανε, πάντα έχοντας στο μυαλό τη συνέχεια. Είναι σίγουρα η πιο σκοτεινή, δεν πέφτει στα στάνταρτ κλισέ των υπόλοιπων ταινιών, και η ανάπτυξη των χαρακτήρων γίνεται με ένα τρόπο που δεν θυμίζει καθόλου ταινίες δράσης, παρά δραματικές. Ο πιο πολύς κόσμος παραπονέθηκε γιατί η ταινία δεν είναι διασκεδαστική, και είναι κατανοητό, αλλά από την άλλη χαζό, μιας και δεν θα μπορούσε εύκολα ο Hulk να πρωταγωνιστεί σε μία ταινία και όλα να είναι αχαχούχα. Ακόμα και στο Avengers, και πιο πολύ στο Age of Ultron βλέπουμε ότι πρόκειται για ένα εντελώς άλλο είδος χαρακτήρα. Όλα αυτά βέβαια μας οδηγούν ξανά στο ερώτημα πόσο διασκεδαστικό θα είναι το Thor: Ragnarok, μιας και όπως έχουμε ξαναπεί δεν μπορεί η καταστροφή της Asgard να είναι κάτι για γέλια. Αλλά η ταινία έχει δύο σοβαρά μειονεκτήματα, τα εφέ, κυρίως στη τελική μάχη φαίνεται ότι είναι φθηνά, και η Λιβ Τάιλερ, ε πως να το κάνουμε, δεν προσθέτει τίποτα στην ταινία, εκτός από το να είναι όμορφη.
Εδώ ας κάνουμε κάποιες εικασίες. Είναι πιθανό τα Marvel Studios να πειραματίζονταν εκείνη την εποχή και να προσπαθούσαν να δουν τι θα πιάσει, μιας και είχαμε δύο ταινίες με διαφορά ενός μήνα, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Κρίνοντας από τη συνέχεια, όπου ακόμα και το Doctor Strange ξαναπαρουσιάζει το σενάριο του Iron Man, ίσως περίμεναν να δούνε πια από τις δύο θα πιάσει περισσότερο, και αν και τα λεφτά τους σίγουρα ήταν στο Iron Man, θα ήταν μάλλον αφελές να απορρίψουν την προοπτική. Μπορεί λοιπόν αν τελικά το Incredible Hulk ήταν επιτυχία η βάση των ταινιών του MCU να ήταν αυτό και όχι ο σιδεροκέφαλος. Βέβαια θα ήταν αμφίβολο το να είναι αυτό επιτυχία, μιας και πρόκειται για ένα μείγμα κουλτουροταινίας με σούπερ ήρωες, κάτι που έχουμε δει επανειλημμένως ότι δεν είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να γευτούν τα καλύτερα και από τους δύο κόσμους. Και αν το σενάριο να είναι το Incredible Hulk η βάση για κάθε ταινία του MCU σας φαίνεται υπερβολικό, ας πούμε ότι αν ήταν επιτυχημένη ταινία (και δεν παίρναν τέτοια έκταση οι παρασκηνιακοί τσακωμοί), μπορεί να βλέπαμε περισσότερη ποικιλία, κάτι που για να πούμε την αλήθεια μας λείπει.
Δώστε άλλη μία ευκαιρία στο Incredible Hulk, με ανοιχτά μάτια. Θα παρατηρήσετε ότι όχι μόνο είναι μία αυτόνομη καλή ταινία, αλλά και ότι είναι μία πολύ καλύτερη προσθήκη στο MCU από το Iron Man 3 και το Thor: The Dark World. Και μετά, χωρίς παρεξήγηση προς τον Μαρκ Ράφαλο, σκεφτείτε τι θα βλέπαμε αν συναντιόταν τελικά ο Νόρτον με τον Ντάουνι Τζ. κυρίως, και τους υπόλοιπους ηθοποιούς στο Avengers.
