Ας είμαστε ειλικρινείς: Ο Spider-Man είναι ο καλύτερος σούπερ ήρωας που φτιάχτηκε ποτέ! Ο Superman είναι ένας εξωγήινος με εξωφρενικές δυνάμεις, ο Batman είναι ζάμπλουτος, όλοι οι άλλοι έρχονται πολύ πιο χαμηλά, δεν τους υπολογίζουμε καν. Σε αντίθεση με τους πρώτους δύο, ο Spider-Man είναι αυτός που οι περισσότεροι μπορούν να οικειοποιηθούν με την ιστορία του καλύτερα. Κυρίως γιατί ο Spider-Man είναι μία μάσκα που φοράει ο Peter Parker, ενώ για τους άλλους δύο ισχύει το ακριβώς αντίθετο, η "καθημερινή" τους ζωή είναι η μάσκα. Ο Peter Parker είναι ένα παιδί που δεν είναι δημοφιλές, έχει προβλήματα με τις γυναίκες, δεν έχει λεφτά, και προσπαθεί να κάνει το καλύτερο που μπορεί, χωρίς να το καταφέρνει πάντα. Το ότι απέκτησε δυνάμεις είναι τίμημα και όχι ευχή, κάτι που το έμαθε με τον πιο σκληρό τρόπο.
Και παρόλο που όλοι τον αγαπάνε, σχεδόν όσο αγαπάνε τη σοκολάτα, όταν εμφανιζόταν στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο -αρκετές φορές- ήταν απογοήτευση, ή τέλος πάντως όχι όπως θα έπρεπε. Αναμένοντας καρτερικά για την πρώτη ταινία από τα Marvel Studios, για να δούμε για πρώτη φορά μία ταινία Spider-Man "όπως πρέπει", κοιτάμε πίσω στις προηγούμενες εμφανίσεις του, αλλά και σε κάποιες που -καλός μάλλον- δεν έγιναν. Στη λίστα αυτή δεν θα δούμε τα animation, παρά τις "live-action" (= με ηθοποιούς).
Spider-Man (1969), και γουτουφου ιζ δις;
Οκ, οκ, ας εξηγήσουμε. Αυτή είναι μία ταινία του Donald F. Glut, ο οποίος από το 1953 έως το 1969 έκανε ανεπίσημες, ερασιτεχνικές ταινίες, με θέματα από δεινόσαυρους μέχρι τον Superman. Αυτή είναι η τελευταία του μη επαγγελματική ταινία. Είναι πιο γνωστός για τη μυθιστοριογράφηση του δεύτερου Star War, "The Empire Strikes Back", ενώ έχει δουλέψει κυρίως ως σεναριογράφος σε κινούμενα σχέδια, όπως το Spider-Man του 1967, Transformers, Spider-Man and his Amazing Friends, αλλά και το X-Men του '90. Ο λόγος που το βάζουμε στη λίστα, αν και ανεπίσημο, είναι γιατί είναι η πρώτη φορά που κάποιος ηθοποιός έπαιξε τον Spider-Man. Αν και ο Spider-Man τα βάζει με τον Dr Lightning, που δημιουργήθηκε για την ταινία, και αν εξαιρέσουμε την απίστευτα cult αισθητική, η ταινία δεν είναι τόσο κακή, τηρουμένων των συνθηκών. Έχει πολύ ενδιαφέρον το πως ο σκηνοθέτης λύνει διάφορα προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψη οπτικών εφέ.
Spidey Super Stories (1974 - 1977), και δεν τη παλεύουμε
Η συγκεκριμένη σειρά περιλαμβάνει κωμικά σκετσάκια που προβάλλονταν από το PBS, μέσα στην παιδική επιμορφωτική εκπομπή "The Elctric Company". Εδώ ο Spider-Man δεν μιλάει, παρά επικοινωνεί με "word balloons". Γενικά δεν είναι σειρά του Spider-Man, απλά τον περιλαμβάνει, και κανέναν άλλο γνωστό χαρακτήρα. Η σειρά έχει περίπου 25 επεισόδια, τα οποία έχουν κυκλοφορήσει και σε DVD, για τους παλαβούς συλλέκτες. Μάλιστα την σειρά ακολούθησε και το ομώνυμο comic, το οποίο απευθυνόταν σε παιδιά 6 - 10, και για τους τρελούς συλλέκτες, υπάρχει και βινύλιο με 2 - 3 ιστορίες.
Spider-Man (1977), και πιο κλασσικό πεθαίνεις
Ποιος τολμάει να πει ότι δεν είδε αυτή την ταινία σε βιντεοκασέτα; Η ταινία προβλήθηκε κατευθείαν στην τηλεόραση στο CBS, και χρησιμοποιήθηκε σαν "πιλότος" για τη σειρά που ακολούθησε, ενώ σε κάποιες χώρες προβλήθηκε στο σινεμά. Τον αγαπημένο χαρακτήρα ενσαρκώνει ο Νίκολας Χαμμόντ, αρκετά καλά θα λέγαμε, για τον οποίο βέβαια αυτό είναι το πικ της καριέρας του. Η ταινία έχει να κάνει με έναν Γκουρού που βάζει κάποιες περίεργες καρφίτσες σε διάφορους τύπους, που αυτό του επιτρέπει να τους ελέγχει το μυαλό. Το πως ο Peter Parker απέκτησε δυνάμεις είναι αρκετά κοντά στα comics, βεβαίως οι ιστορίες δεν έχουν καμία σχέση με τις γνωστές του ήρωα. Η ταινία θεωρείτε κλασσική, ενώ είχε και κάποιες ακριβές σκηνές, προσπαθώντας να μιμηθεί τις δυνάμεις του Spider-Man, που βέβαια χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα στη σειρά. Πολύ δύσκολα, και πολύ πιο ακριβά θα μπορούσε να γυριστεί κάτι που να φαίνεται περισσότερο πιστευτό εκείνη την εποχή. Εδώ έχουμε και την πρώτη φορά που εμφανίζεται όχι μόνο ο Robbie Robertson, κλασσικός χαρακτήρας και συνεργάτης του Jameson στην Daily Bugle, αλλά και οι "αραχνοπομποί" του Spider-Man, οι οποίοι αναμένονται να εμφανιστούν (αναβαθμισμένοι) στο Spider-Man: Homecoming.
The Amazing Spider-Man (1978 - 1979), και μέτρια τα πράγματα
Η σειρά που ακολούθησε ήταν τεράστια επιτυχία στην τηλεθέαση. Βέβαια οι 18 - 49 δεν το γουστάρανε τόσο. Ο Στάν Λι επίσης τσακώθηκε πολλές φορές για την κατεύθυνση, τόσο της ταινίας όσο και της σειράς, ο οποίος τη θεωρούσε πολύ παιδική. Συνολικά παίχτηκαν 13 επεισόδια τα οποία δεν προβάλλονταν σταθερά κάθε βδομάδα, για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίον ότι το CBS φοβόταν ότι θα χαρακτηριζόταν σαν κανάλι για σούπερ ήρωες, μιας και είχε ήδη σειρές όπως The Increbible Hulk, Wonder Woman, Captain America, Doctor Strange, και μόλις είχαν τελειώσει τα Shazam! και Isis. Κοίτα τι γίνεται μερικά χρόνια αργότερα... Στη δεύτερη σεζόν οι δυνάμεις του Spider-Man μειώθηκαν, ενώ τα σενάρια έγιναν πιο "πιστευτά" και "down to earth", μπας και αρέσει στους πιο μεγάλους. Βέβαια αυτό ήταν τεράστιο λάθος γιατί αυτοί που την έβλεπαν την κατέκριναν για αυτόν ακριβώς το λόγο, αλλά και γιατί κανένα σενάριο από τα comics δεν έκανε την εμφάνισή του, ούτε κανένας γνωστός αντίπαλος. Ο Robertson μετά τον "πιλότο" δεν επανεμφανίστηκε, αλλά είδαμε τον Jameson (λιγότερο φωνακλά), και τη θεία May (με διαφορετική ηθοποιό κάθε φορά), ενώ κάνει και μία μικρή εμφάνιση ο Farley Stillwell. Το διπλό επεισόδιο "Deadly Dust" κυκλοφόρισε ως ταινία εκτός Αμερικής με το όνομα "Spider-Man Strikes Back", και με την ίδια λογική το φινάλε της σειράς, ως "Spider-Man: The Dragon's Challenge".
Spider-Man (1978 - 1979), και スパイダーマン
Πρόκειται για μία Ιαπωνική σειρά 41 επεισοδίων η οποία έχει ελάχιστη σχέση με τις ιστορίες του ήρωα από τα comics. Όμως ο Σταν Λι και άλλοι από τη Marvel μιλούσανε με φοβερά λόγια για τα εφέ και τη δουλειά των stunts. Η σειρά έβγαλε και ταινία το 1978, ενώ εδώ βλέπουμε τον Spider-Man να οδηγεί ένα ρομπότ, γνωστό ως Leopardon το οποίο -μαντέψτε- μπορεί και μεγαλώνει, όπως αυτά των Power Rangers!
Spider-Man του Στιβ Κραντζ (1979), και ευτυχώς Βαγγελίστρα μου
Ο Στίβ Κράντζ λειτουργούσε ως παραγωγός του animation του 1967, από εκεί που προέρχονται όλα τα memes με τον Spider-Man. Κάποια στιγμή θέλησε να φτιάξει και μία ταινία με τον δημοφιλή ήρωα, και σκεφτόταν να κάνει μία μεταφορά την καταπληκτικής ιστορίας "The Night Gwen Stacy Died". Πριν αρχίσετε να φωνάζεται που δεν το είδατε αυτό, να σας ενημερώσουμε ότι ήθελε να προσθέσει κάποια λίγα πράγματα στο σενάριο, μιας και ο Green Goblin, και η πιο συγκινητική στιγμή στην ιστορία του Spider-Man δεν ήταν αρκετά, οπότε θα έβαζε και τεράστια ρομπότ, καθώς και ορδές ναζί στρατιωτών, γιατί έτσι. Και θα ήταν και σχεδόν μιούζικαλ. Η ταινία θα έβγαινε το 1979, αλλά δυστυχώς για αυτόν και τον υπόλοιπο κόσμο, το Spider-Man με τον Χαμμόντ του έκοψε τη φόρα. Η ιδέα του ήταν πιο παλιά από τη σειρά/ταινία, αλλά η σειρά/ταινία κυκλοφόρησε πιο νωρίς.
Το Spider-Man του Ρότζερ Κόρμαν (1982), και η αρχή της κατρακύλας
Ο Ρότζερ Κόρμαν είναι γνωστός για την cult αισθητική του, αλλά ήταν έξυπνος αρκετά για να προσλάβει τον Σταν Λι να γράψει το σενάριο. Επιτέλους θα βλέπαμε μία ταινία που θα ανταποκρινόταν 100% στον ήρωα που ξέραμε, αν εξαιρέσουμε μία σκηνή όπου ο Spider-Man εμπλεκόταν με Αμερικάνους πολιτικούς για να σταματήσει ένα πυρηνικό πόλεμο με τη Ρωσία, αλλά λεπτομέρειες. Εξ' άλλου ήταν και η δεκαετία του '80. Ίσως από εκεί ο Άλαν Μούρ εμπνεύστηκε το Watchmen (ΝΟΤ). Βέβαια οι δύο άνθρωποι θέλανε δύο διαφορετικά πράγματα, ο ένας μία μεγάλου μπάτζετ ταινία, και ο άλλος μία χαμηλού μπάτζετ cult comic book ταινία. Μαντέψτε ποιος είναι ποιος. Με τα πολλά η ταινία ακυρώθηκε. Για όσους πιστεύουν ότι μπορεί να έβγαινε καλή, μπορείτε να "απολαύσετε" το ακυκλοφόρητο "Fantastic Four" του 1994.
Amazing Spider-Man series reunion movie (1984), και το sequel που δεν έγινε
Βασικά πρόκειται για το cast από το Incredible Hulk με τον Χαμμόντ να εμφανίζεται με τη μαύρη στολή. Όλα αυτά, μαζί και πληροφορίες για το ποιος θα έκανε παραγωγή κτλ τα αποκάλυψε ο ίδιος σε συνέντευξή του το 2002, και είπε ότι από όσα ξέρει δεν προχώρησε η ταινία γιατί ο Λου Φερίνιο δεν ήταν διαθέσιμος, λόγο του ότι ήταν στην Ιταλία και γύρναγε τον Ηρακλή. Βέβαια ο Φερίνιο στην αυτοβιογραφία του είπε ότι δεν τον ειδοποίησε κανένας για την ταινία, και ότι εκείνο τον καιρό είχε μόλις τελειώσει τα γυρίσματα για το Ηρακλής ΙΙ.
Ο Spider-Man στα χέρια της Cannon Films (1985 - 1992), και αν το πάμε συγκριτικά, το Spider-Man 3 αξίζει όσκαρ
Δεν άρεσε στη Marvel ο Κόρμαν, οπότε είπαν να δώσουν τα δικαιώματα για τον ποιο δημοφιλή τους ήρωα σε ένα στούντιο που ειδικεύεται στον cult κινηματογράφο, για το αστείο ποσό των $225,000. Αξίζει να πούμε ότι στις διάφορες εκδοχές της ταινίας δουλέψανε άνθρωποι που δουλεύανε σε ταινίες του Τσακ Νόρις. Η Marvel ήταν αρκετά σίγουρη για το αποτέλεσμα, οπότε και βγάλανε εξώφυλλα στο Amazing Spider-Man με φωτογραφία του Σκοτ Λέβα, ο οποίος εμφανιζόταν συχνά ως Spider-Man, για λόγους προώθησης. Οι παραγωγοί άκουσαν "Spider-Man" και σκέφτηκαν τον "Wolf-Man", προφανώς όχι μόνο μη έχοντας ιδέα, αλλά χωρίς να νοιαστούν να ψαχτούν και καθόλου. Το σενάριο περιελάμβανε τον Peter Parker να βομβαρδίζεται με ραδιενέργεια και να μεταμορφώνεται σε ένα αραχνόμορφο τέρας, το οποίο θα πολεμούσε άλλα μεταλλαγμένα τέρατα του καθηγητή Dr. Zork (?), αλλά πάλι δυστυχώς ο κόσμος στερήθηκε αυτό το αριστούργημα, γιατί ο σκηνοθέτης Τόμπι Χούπερ παράτησε την ταινία.
Τελικά αναλαμβάνει την σκηνοθεσία ο Τζόσεφ Ζίτο, και μαζί φέρνει και τους σεναριογράφους Τζον Μπρανκάτο και Τεντ Νιούσομ, οι οποίοι καταφέρνουν να γράψουν ένα σενάριο χωρίς πυρηνικό ολοκαύτωμα και μεταλλαγμένα τέρατα, παρά τον Spider-Man να σώζει την Νέα Υόρκη και τον κόσμο από τον Doctor Octopus που μέσω ψευτοφυσικής του '80 είναι έτοιμος να επιτεθεί με ηλεκτρομαγνητικές ανωμαλίες και άλλα περίεργα. Στην ταινία η Liz Allen θα ήταν το κορίτσι με το οποίο θα φλέρταρε ο Peter. Η ταινία μάλλον δεν ήταν πολύ ότι να 'ναι, και ζητήθηκε να γραφτεί ξανά το σενάριο, και από εδώ ξεκινάει μία ατέλειωτη περιπέτεια καινούριων, όλο και πιο φτηνών σεναρίων. Ο Μπάρνι Κόχεν έγραψε ένα σενάριο που περιελάμβανε τον Doctor Octopus να χρησιμοποιεί τη φράση “Okey Dokey”, ένα comic relif χαρακτήρα συνεργάτη του Doc Ock με το όνομα Wiener, και την αλλαγή από "Doctor" σε "Proffeson Octopus". Ο Σταν Λι ήθελε πάρα πολύ να παίξει το ρόλο του Jameson, και μάλλον αυτό θα ήταν το καλύτερο κομμάτι της ταινίας. Τον Spider-Man θα τον έπαιζε ή ο Λέβα, ή ο Τομ Κρούζ.
Η διαδρομή μέχρι την πρώτη ταινία της Sony (1992 - 1999), και νομίζατε ότι τα πράγματα καλυτερεύουν
Η Cannon Films είχε οικονομικά προβλήματα, οπότε τα δικαιώματα για την ταινία τα απέκτησε η Carolco. Αμέσως υπήρξε ένας πρόθυμος σκηνοθέτης να δουλέψει στο Spider-Man, ο Τζέιμς Κάμερον, ο οποίος βέβαια ήθελε να βάλει τον Σβαρτσενέγκερ να κάνει τον Doc Ock. Τελικά σταμάτησε να δουλεύει στο ήδη υπάρχον σενάριο και έγραψε ένα "δικό του" (βασικά έβαλε το όνομά του, κατά τα άλλα είχαν δουλέψει άλλοι δύο σεναριογράφοι), το οποίο περιελάμβανε τον Peter Parker να πετάει άνετα "motherfucker", ή να πετάει ένα παιδί από ένα κτήριο και να το βλέπει καθώς σκάει στο έδαφος, μεταλλαγμένες αράχνες όπου μία τσιμπάει τον Peter, σκηνές σεξ με την Mary Jane στην κορυφή του World Trade Center, αφού της αποκαλύψει την ταυτότητά του, και τόσα άλλα. Οι αντίπαλοι θα ήταν ο Elektro και ο Sandman, αλλά τα πραγματικά τους ονόματα ήταν αλλαγμένα (μικρό το κακό σε σχέση με τα υπόλοιπα). Ο Max Dillon -Carlton Strand στην ταινία- είχε περίπου τις δυνάμεις που έχει και στα comics, αλλά θα παρουσιαζόταν σαν διεφθαρμένος καπιταλιστής και ο Flint Marko -ή Boyd στη ταινία- κοπανούσε ότι του έλεγε να κοπανήσει ο Elektro. Βέβαια η ταινία περιελάμβανε και "οργανικό ιστό", αν και η λέξη ιστός ίσως είναι υπερβολή, πιο πολύ κάτι σαν μία αραχνοαηδία.
Λόγο διάφορων μπερδεμένων προβλημάτων με τα δικαιώματα του Spider-Man, η Carolco αλλά και ο Μεναχέμ Γκόλαν δουλεύανε πάνω σε διαφορετικές ταινίες Spider-Man. Στη μάχη των μηνύσεων μπήκαν η Viacom, η FOX, η Columbia και η MGM, και κράτησε μέχρι το 1999, όπου αρκετά από τα στούντιο δηλώσαν πτώχευση, και νικητής βγήκε η Columbia, που ανήκει στη Sony. Δεν φτάσαμε όμως στο τέλος της διαδρομής, γιατί αρχικά υπήρχαν τέσσερις σκηνοθέτες υποψήφιοι, κανένας εκ των οποίων δεν επιλέχθηκε τελικά: Κρις Κολόμπους, Ρόλαντ Έμεριχ, Ντέιβιντ Φίντσερ και Τιμ Μπάρτον. Είμαστε σίγουροι ότι η ιδέα του Έμεριχ περιελάμβανε παγκόσμιες καταστροφές και στο τέλος τον πρόεδρο της Αμερικής να βγάζει λόγο, ενώ οι ιδέα του Μπάρτον μπορεί να έβγαινε καλή, αλλά θα ήταν όσο περίεργο θα ήταν και το Superman Lives (το άρθρο ετοιμάζεται). Από την άλλη ο Φίντσερ, που τόσο αγαπάμε, δεν θα έμπλεκε με origin, θα έκανε το "The Night Gwen Stacy Died", είχε όμως και μία "καταπληκτική" ιδέα:
"Οι τίτλοι αρχής της ταινίας που θα έκανα θα ήταν ένα δεκάλεπτο μουσικό βίντεο, μία όπερα, που θα ήταν το μόνο σημείο που θα βλέπαμε την μέχρι εδώ ιστορία του Peter Parker"
Μάλλον θεώρησε ότι θα ήταν δύσκολο να εξηγήσεις το ποιος είναι ο Spider-Man με συμβατικά μέσα και είπε να φέρει στη ζωή μία ιδέα του Στιβ Κραντζ, χωρίς βέβαια ναζί και όλα τα άλλα. Κρίμα.
Spider-Man (2002), και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
Με τα πολλά επιλέχθηκε ο Σαμ Ράιμι ως σκηνοθέτης, και το Spider-Man, αφού το X-Men του 2000 άνοιξε το δρόμο, έγινε τεράστια επιτυχία. Στην ταινία είδαμε τον Τόμπι Μαγκουάιρ να ενσαρκώνει τον αγαπημένο ήρωα, όπου μπορεί να μην ήταν τέλειος, αλλά είχε πολλές καλές στιγμές. Η ταινία σύστησε και επίσημα τον οργανικό ιστό, ενώ είδαμε σε πολύ καλές ερμηνείες τους Γουίλεμ Νταφόε ως Green Goblin, Κίρστεν Ντανστ ως Mary Jane, Τζέιμς Φράνκο ως Harry Osborn, καθώς και τον Τζ. Κ. Σίμονς να μας χαρίζει ένα μαγικό Jameson. Η ταινία ήταν βασικά origin story, έκανε τον Spider-Man διάσημο ξανά, καθιέρωσε με άτσαλο τρόπο το συνήθειο της Marvel να αντιγράφει τις ταινίες με πρωταγωνιστές τους δικούς της ήρωες, και γενικά ήταν η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Έκανε ρεκόρ έναρξης προβολής με πάνω από 100 εκατομμύρια την πρώτη βδομάδα, και έπεσε στη δεύτερη θέση του box office την τρίτη βδομάδα, με την κυκλοφορία του "Star Wars: Episode II – Attack of the Clones".
Spider-Man 2 (2004), και για καιρό η καλύτερη super hero ταινία
Ο Ράιμι και η παρέα του ξαναχτύπησαν, φέρνοντας τον Doctor Octopus στην οθόνη, επιτέλους χωρίς όλες τις βλακείες που παραλίγο να δούμε, αλλά και με μία φοβερή ερμηνεία του Άλφρεντ Μολίνα. Στο σενάριο είδαμε τον Peter να προβληματίζεται με την διπλή ζωή του, καθώς και την επική σκηνή που πετάει την στολή στα σκουπίδια, βγαλμένη από τα comics. Η ταινία ήταν ακόμα πιο επιτυχημένη από την πρώτη και για αρκετό καιρό θεωρούταν από πολλούς ως η καλύτερη -ή έστω αγαπημένη- ταινία με σούπερ ήρωες. Ο Harry Osborn ερχόταν όλο και πιο κοντά στην πιο τραγική ιστορία του, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε όσοι ξέραμε τους χαρακτήρες. Το πιο σημαντικό που κατάφερε η ταινία είναι ότι άνοιξε διάπλατα και με δύναμη την πόρτα στο να βγαίνουν συνέχεια ταινία βασισμένες σε comics, βέβαια οι περισσότερες εκείνη την περίοδο ήταν από απλά καλές έως μέτριες. Σίγουρα δεν είδαμε πολλές κακές ταινίες, δεν είδαμε όμως αρκετές καλές.
Spider-Man 3 (2007), και το χατ τρικ είναι δύσκολο
Ο Ράιμι, όπως έχει γίνει γνωστό πιέστηκε να βάλει τον Venom στην τρίτη ταινία, ούτε την Gwen. Ήθελα επίσης ο Harry να μην καταλήξει να κληρονομεί την ταυτότητα του πατέρα του τελείως, και θα χρησιμοποιούσε τον Vulture, με τον Μπεν Κίνγκσλεϊ στο ρόλο. Τελικά το σενάριο έγινε όπως το γνωρίζουμε, αρκετά πολύπλοκο και χωρίς να ανταποδίδει τις προσδοκίες. Η Mary Jane σχεδόν σε όλη την ταινία ουρλιάζει, ενώ για να δούμε τον "κακό" χαρακτήρα του Spider-Man, που τον προκαλεί η μαύρη στολή, βλέπουμε εξώφυλλα εφημερίδων, και τον Peter να κάνει ένα γελοίο χορό με την Gwen. Τους έπεφτε πολύ να δείξουν τον Spider-Man πιο βίαιο; Σε κάθε περίπτωση η ταινία αν και σε καμία περίπτωση εμπορική αποτυχία, θεωρείτε πλέον κακή. Ο Ράιμι θα έκανε άλλη μία ταινία, πάλι με τον Vulture αλλά αυτή τη φορά πλησιάστηκε ο Τζόν Μάλκοβιτς. Φήμες θέλουν να σχεδιάζονται όχι μία, αλλά τρεις στο σύνολο ταινίες. Η Αν Χάθαγουεϊ θα έπαιζε την Felicia Hardy, η οποία όμως δεν θα γινόταν η Black Cat, αλλά η Vulturess (?), αν και σε πιο πρόσφατη συνέντευξη ο Ράιμι είπε πως αυτό δεν ισχύει, ενώ ο ίδιος ήθελε να βάλει και τον Lizard.
The Amazing Spider-Man (2012), και η αρχή του τέλους
Με το Ράιμι και το cast να αποχωρούν, η Sony αποφάσισε να κάνει reboot και να παρουσιάσει από την αρχή την ιστορία του Spider-Man, μόνο που τώρα θα ενσωμάτωνε και την λίγο χαζή ιστορία με τους γονείς του Peter να είναι κατάσκοποι. Στην ταινία δεν έγινε προφανώς όπως τα comics, αλλά ο πατέρας του ουσιαστικά ήταν ο συνδετικός κρίκος για όλα όσα του συνέβησαν, ενώ όλα στην ταινία ήταν μία βολική σύμπτωση. Ακόμα και όταν δημοσιεύτηκε αυτή η ιστορία από τη Marvel, κανένας δεν τη γούσταρε, γιατί έκανε τον Peter κάτι πιο ιδιαίτερο από το καθημερινό παιδί που ήταν. Σε κάθε περίπτωση, ο Μάρκ Γουέμπ σκηνοθέτησε και ο Άντριου Γκάρφιλντ πρωταγωνίστησε, με την Έμμα Στόουν ως Gwen. Η αλήθεια είναι ότι και στις δύο ταινίες οι ηθοποιοί κάνανε μία πολύ καλή δουλειά, σε σχέση με το υλικό που είχαν. Όμως την ίδια χρονιά βγήκε το Avengers και οι πρώτες γκρίνιες είχαν ήδη αρχίσει. Τι σημασία είχε ότι ο Spider-Man πάλευε τον Lizard, σε μία μέτρια ταινία;
The Amazing Spider-Man 2 (2014), και ποιος νοιάζεται για την βαρετή ταινία σου
Τι να μας πει τώρα η Sony...; Το MCU έχει πάρει φωτιά, και η Sony το μόνο που θα μπορούσε να κάνει για να σωθεί ήταν μία φοβερή ταινία. Η Marvel της έκανε επίθεση με διάφορους ύπουλους τρόπους. Δεν μπορούσε να σαμποτάρει τελείως την ταινία, όπως έκανε με το Fan4stic, καταστρέφοντας τους ίδιους της τους χαρακτήρες στις ιστορίες της, αλλά ήταν εμφανές ότι πιέζουν για να πάρουν πίσω τον χαρακτήρα. Τελικά το ASM2 δεν ήταν τόσο καλό, όσο και αν προσπαθήσανε να το παρουσιάσουν σαν τέτοιο. Βασικά ήταν βαρετό. Η ταινία παρουσίασε την εικονική στιγμή όπου η Gwen πεθαίνει, τον Harry να γίνεται Green Goblin, τον Rhino για περίπου 5', τον Elektro, ενώ παράλληλα άφηνε στοιχεία για τα spin offs που σχεδιάζανε, ενώ εξερευνούσε κι άλλο το μυστήριο με τους γονείς του Peter, και όλα αυτά την κάνανε αρκετά φορτωμένη, και να χάνει το νόημά της. Η Sony σχεδίαζε μία σειρά από Spin offs ταινίες, με πρώτη το Sinister Six, και μετά Venom, Black Cat, άλλα δύο Spider-Man και ένας θεός ξέρει τι άλλο. Κάποια στιγμή ακουγόταν και ότι ετοιμάζουν ταινία για τη θεία May. Όμως όσο πιο πολλά σχέδια άκουγαν οι φάνς από τη Sony, τόσο καταλαβαίνανε ότι η ένωση με το MCU είναι μακρυά. Όλα αυτά "βοηθήσανε" τη Sony όχι μόνο να κάνει τη συμφωνία με τη Marvel, αλλά και να την κάνουν να πιστέψει ότι έχει και το πάνω χέρι. Από ότι φαίνεται η συμφωνία είναι για τις 5 ταινίες που ξέρουμε (το Civil War, τα δύο Spider-Man και τα δύο Avengers) και μετά βλέπουμε, ενώ η Sony συνεχίζει να κυνηγάει τα spin off, με το Venom να βγαίνει το 2018, ενώ ετοιμάζεται και Black Cat & Silver Sable.
Captain America: Civil War/Spider-Man: Homecoming (2016/2017), και τα όνειρά μας γίνοντε πραγματικότητα
Βεβαίως το Civil War δεν έχει να κάνει με τον Spider-Man, και η σόλο ταινία του δεν έχει βγει ακόμα. Όμως στο Civil War, σε αυτόν το λίγο χρόνο που είχε ο Spider-Man στην ταινία είδαμε επιτέλους τον χαρακτήρα όπως πρέπει. Ακόμα και αν κάποια χαρακτηριστικά του μύθου ήταν λίγο αλλαγμένα για να ενσωματωθούν καλύτερα στην ιστορία, αυτό που κάνει τον χαρακτήρα αυτό που είναι, ήταν παρόν με κάθε τρόπο: Από την εκπληκτική ερμηνεία του Τόμ Χόλαντ, στα ειδικά εφέ και στα μάτια στη μάσκα που κουνιόντουσαν, όλα έδειχναν τέλεια. Στα trailer που έχουμε δει για το Spider-Man: Homecoming από την άλλη, βλέπουμε τα ίδια στοιχεία αλλά εμπλουτισμένα, ενώ ελπίζουμε η ταινία να είναι όσο καλή φαίνεται, και να ανταποδίδει τις προσδοκίες μας. Και το βασικότερο όλων, ο Spider-Man πλέον είναι μέρος του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, της εταιρίας που τον γέννησε.
Το πως θα εξελιχθεί ο Spider-Man μέσα στο MCU, αλλά και τη θα φέρει η συμφωνία με τη Sony, και για τις δύο άκρες, ακόμα είναι άγνωστο. Πιστεύουμε ότι αν οι ταινίες της Sony πάνε καλά, τότε μπορεί να ζητήσει περισσότερα λεφτά στην επόμενη συναλλαγή, ή και ακόμα να μην δώσει το χαρακτήρα καθόλου. Αυτό θα σημαίνει ότι μάλλον η Marvel δεν θα συμφωνήσει στους όρους, ή στη δεύτερη επιλογή να σκοτώσει/εξαφανίσει τον Spider-Man (ελπίζοντας μελλοντικά νε τον κερδίσει πάλι). Το αν θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει πχ τον Miles Morales είναι άγνωστο, αλλά μάλλον δύσκολο. Από την άλλη αν οι ταινίες της Sony είναι αποτυχημένες, θα μπορέσει η Marvel να διαπραγματευτεί με καλύτερους όρους. Θα μπορούσαν πάντα να τον αγοράσουν, αλλά σίγουρα δεν θέλουν να πληρώσουν λεφτά για ένα χαρακτήρα που αισθάνονται ότι τους ανήκει, αλλά και σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο πριν ο Spider-Man εμφανιστεί στο MCU. Ίσως με μια ενδεχόμενη αποτυχία της Sony να γίνει και πάλι εύκολο. Το βασικό είναι ότι ο περισσότερος κόσμος θέλει τον Spider-Man μέσα στο MCU και εκτός από τα χέρια της Sony.
Είχε ένα δύσκολο ταξίδι ο ήρωας μας μέχρι να φτάσει εδώ. Να τονίσουμε ότι όλο αυτό το πρόβλημα με τη Sony ξεκίνησε γιατί η Marvel είχε χρεοκοπήσει, και πουλούσε τα δικαιώματα ταινιών σε διάφορα στούντιο. Βέβαια οι διάφορες κακές εκδοχές δεν άρχισαν τότε, όπως είδαμε, αλλά άλλες εποχές, και άλλη αντίληψη για το ποιος διαβάζει comics, όπως και άλλο ακροατήριο. Με μεγάλη αγωνία λοιπόν περιμένουμε τόσο την αμέσως επόμενη εμφάνιση του αγαπημένου μας ήρωα στη μεγάλη οθόνη, όσο και τις μελλοντικές του εμφανίσεις, και εδώ θα είμαστε για να κριτικάρουμε κάθε κακή ή γελοία προσπάθεια, αλλά και να ευχαριστιόμαστε τις καλές.
