Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για το Guardians, μία μικρή παρένθεση. Η τρίτη ταινία της αριστουργηματικής τριλογίας του Σέρτζιο Λεόνε (η λεγόμενη "Dollar Trilogy") λέγεται "Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος", όπου πάνω σε αυτό κάνουμε το λογοπαίγνιο του τίτλου του άρθρου. Η μετάφραση είναι ακριβέστατη, λέξη προς λέξη. Η δεύτερη ταινία είναι γνωστή ως "Μονομαχία στο Ελ Πάσο", με τον αυθεντικό τίτλο να είναι "For a Few Dollars More" (λόγο του ότι η πρώτη ταινία είναι το "A Fistful of Dollars", με επίσης ακριβή μετάφραση). Στην ταινία όχι μόνο δεν γίνεται μονομαχία στο Ελ Πάσο, αλλά και η τοποθεσία εμφανίζεται μόνο στην αρχή της ταινίας και ποτέ ξανά. Απλά θέλαμε να το πούμε.
Το Guardians of the Galaxy Vol 2 έχει κυκλοφορήσει εδώ και λίγο καιρό και είναι ήδη τεράστια επιτυχία, αν και εικάζεται ότι το Alien: Covenant θα του φάει την πρωτιά. Σε κάθε περίπτωση θέλουμε να πούμε από την αρχή ότι η ταινία είναι καλή, δεν υπάρχει αμφιβολία, και αξίζει τον κόπο. Από εδώ και κάτω θα έχει spoilers για τα πάντα όλα, οπότε προχωρήστε με δική σας ευθύνη.
Ας αρχίσουμε από τα βασικά: Είναι καλύτερο από το πρώτο; Είναι η καλύτερη ταινία της Marvel; Είναι ένα άξιο sequel; Κατά την άποψή μας όχι, όχι και ναι. Ενώ η ταινία είναι σίγουρα διασκεδαστική, έχει κάποια προβλήματα. Το βασικότερο είναι αρκείται πάρα πολύ στη φόρμουλα που έκανε το πρώτο επιτυχία, θυσιάζοντας το σενάριο. Οι χαρακτήρες τείνουν να γίνουν καρικατούρα του εαυτού τους. Αυτή την τεχνική την έχουμε δει πολλές φορές, γνωστή ως "flanderization", σε άπειρες σειρές και ταινίες. Ο όρος αυτός προέρχεται από τον Flanders των Simpsons, ουσιαστικά επικεντρώνοντας σε ένα χαρακτηριστικό ενός χαρακτήρα που θυμάται ο κόσμος πιο πολύ, και τραβώντας το από τα μαλλιά. Το μεγαλύτερο θύμα αυτού μάλλον είναι ο Drax.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι κάποιες φορές αισθανθήκαμε σαν να βλέπουμε παιδική ταινία της Disney, με την κακή έννοια. Το Guardians είναι μία ταινία που μπορεί πολύ εύκολα να έχει απήχηση σε παιδιά, αλλά θεωρούμε ότι λίγο το παρατράβηξαν εδώ. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή με τα εκατοντάδες πηδήματα μέσα στις σκουληκότρυπες, η οποία ήταν πλήρως άχρηστη, δεν εξυπηρετεί καθόλου το σενάριο, παρά προσφέρει μόνο γέλιο, δύο ή τρεις φορές, άρα καταντάει και κουραστική. Εκτός αυτού σε πέταγε τελείως εκτός από την ίδια την ιστορία. Το δεύτερο είναι τα ασταμάτητα αστεία. Ναι καταλάβαμε, η ταινία δεν είναι μόνο Action, αλλά από κάποιο σημείο και μετά κατάντησαν κουραστικά, στο βαθμό που το ακροατήριο σταμάτησε να γελάει, ενώ αντίστοιχα στο πρώτο Guardians τα αστεία ήταν πιο μετρημένα, και τα ευχαριστιόσουν σε όλη τη διάρκεια. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι στις σκηνές που γίνεται ανάπτυξη των χαρακτήρων, κάποιος θα το χαλάσει στο τέλος με κάποιο αστείο, χωρίς να μας αφήνει να νιώσουμε καλύτερα το τι συμβαίνει. Πολύ κακό ήταν και το video game που παίζουν οι κάτοικοι του Sovereign, αντί να πιλοτάρουν διαστημόπλοια, και να υπάρχουν πραγματικές απώλειες. Δεν ήταν καθόλου αστείο, και ενίσχυε το αίσθημα ότι τριαντάχρονοι μαλλιάδες δεν έχουν θέσει μέσα στην αίθουσα.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι η ταινία παίρνει μπρος από τη μέση και μετά, το οποίο είναι λίγο περίεργο, μιας και το σενάριο αρχίζει να ξετυλίγεται αρκετά άμεσα. Το δεύτερο μέρος της ταινίας βέβαια είναι αρκετά ανώτερο του πρώτου, αν εξαιρέσουμε κάποια σημεία εδώ και εκεί, αλλά όπως και να έχει από τη μέση και μετά προσφέρεται άφθονη διασκέδαση. Η σκηνή με την Gamora και την Nebula ευτυχώς δεν διακόπτεται από αστειάκια, και είναι ένα από τα δυνατά σημεία της ταινίας, όπως και η θυσία του Yondu. Βέβαια εκεί υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα, μιας και πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί: Ο Yondu σώζει τον Star - Lord, απομακρύνοντας τον από τον Ego, ο οποίος διαλύεται, και καθώς είναι εκτός τροχιάς, του δίνει τον εξοπλισμό, με αποτέλεσμα ο Yondu να μην έχει οξυγόνο, και να είναι εκτεθειμένος στο κρύο του διαστήματος. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν, βάση των νόμων της φυσικής, αλλά ας το ξεπεράσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι στην αντίστοιχη σκηνή με την Gamora, στο πρώτο Guardians, ο Star - Lord καταφέρνει και επιζεί, μιας και τον μαζεύουν με το διαστημόπλοιο. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε εύκολα να έχει γίνει και εδώ, και το ότι ο Yondu έμεινε πίσω όταν ξεκίνησε η τελική μάχη, το έκανε δεδομένο ότι θα θυσιαστεί. Αν όμως δεν εστιάσουμε τόσο στο πόσο εύκολα (βάση της λογικής της ίδιας της ταινίας) θα μπορούσε αυτό να προσπεραστεί, ο Yondu γίνεται ήρωας, οι παλιοί του φίλοι τον επισκέπτονται στην κηδεία του, αν και τον είχαν ξεγραμμένο, και αν και ο φυσικός πατέρας του Star-Lord ήταν ο Ego, ο μπαμπάς του ήταν ο Yondu. Είναι ένα πολύ καλό τέλος για τον χαρακτήρα, και κάτι πρωτοποριακό για τη Marvel, που η μεγαλύτερη κρητική εναντίον της είναι ότι δεν πεθαίνει ποτέ κανένας.
Ή μήπως όχι; Μέσω πληροφοριών για το casting του Avengers: Infinity War εικάζεται ότι ο Yondu θα επιστρέψει. Περιμένουμε βέβαια μία επίσημη ενημέρωση για αυτό, και είμαστε μαζεμένοι, μιας και η επιστροφή του δεν πιστεύουμε ότι θα είναι μόνιμη, αλλά κάποιο "κόλπο" του Thanos, ο οποίος ξέρουμε από τα comics ότι έχει νταραβέρια με την Death, αλλά και θεωρητικά με τα Infinity Gems στην κατοχή του θα μπορούσε να φέρει τον χαρακτήρα πίσω για τους δικούς του σκοπούς. Περιμένουμε να δούμε.
Οι δύο σκηνές βέβαια με τον Σταν Λι είναι πολύ καλές, αν και πολύ σύντομες. Δεν ξέρουμε αν αυτό θα έχει κάποια περαιτέρω επίδραση στον MCU, αν και αφού εμφανίστηκαν οι Watchers μία φορά, το μόνο λογικό είναι να εμφανιστούν και στο Infinity War. Ελπίζουμε να μην είναι κάτι που απλά πέταξε η Marvel "για πλάκα" και δεν το ξαναπιάσει. Μιλώντας για τον Infinity War, η Nebula κατευθύνεται ενάντια στον Thanos, άμεσα. Αυτό την φέρνει στο επίκεντρο της αναμενόμενης ταινίας, αλλά δυστυχώς πιστεύουμε ότι τη βάζει και στη λίστα με τα πρώτα θύματα. Δύνεται έτσι μία καλή ευκαιρία να δείξει η Marvel ότι ο Thanos δεν παίζει, και είναι διατεθειμένος να σκοτώσει και την ίδια του την κόρη. Όμως από την άλλη αν δεν είναι από τα θύματα, σίγουρα θα είναι ένας από τους ήρωες της ταινίας, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει μέση λύση. Είναι κρίμα πάντως που δεν έκατσε με τους Guardians, γιατί σε αυτή την ταινία πραγματικά την ευχαριστηθήκαμε.
Και μιλώντας για το Infinity War, παρόλο που περιμέναμε εναγωνίως να δούμε έστω μία σκηνή που θα παραπέμπει σε αυτό, ή έστω στο Thor: Ragnarok, ο Τμέιμς Γκάνν έπαιξε πολύ έξυπνα, και δεν χρησιμοποίησε το Guardians για να προωθήσει επόμενες ταινίες του MCU, όπως έγινε με το Iron Man 2. Ήταν μάλιστα πολύ έξυπνη κίνηση να βλέπουμε τα αποτελέσματα των πράξεων του Thanos, μέσω της μάχης των δύο υιοθετημένων παιδιών του, που κατά τα άλλα και οι δύο των απεχθάνονται. Όμως, έστω στα post credits scenes περιμέναμε ένα "τυράκι" για να χαρούμε και εμείς. Το μόνο που πήραμε ήταν η σκηνή όπου η Ayesha δημιουργεί τον "Adam", κατά κόσμον Adam Warlock. Ο χαρακτήρας θα ήταν μέρος αυτής της ταινίας, αλλά ο Γκάνν αποφάσισε τελικά εναντίον του, μιας και υπήρχαν ήδη αρκετοί. Ο Adam Warlock παίζει σοβαρό ρόλο στο Infinity Gauntlet, την ιστορία που θεωρητικά εμπνέει το Infinity War, αλλά ο Φέιγκι έχει πει ότι δεν θα είναι μέρος του. Κρατάμε μία "πισινή", γιατί μπορεί να μην θέλει να σποϊλάρει το Guardians 3, αλλά τείνουμε να τον πιστέψουμε, μιας και η ήδη παραφορτωμένη με χαρακτήρες ταινία, θα πρέπει να συστήσει και τουλάχιστον δύο άλλους, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι γίνεται. Εκτός αυτού, υπάρχει ένα έτοιμο σχέδιο για την τρίτη ταινία των Guardians, με αυτή τη σκηνή, που θα ήταν βλακεία να το χαλάσουν για να είναι πιο κοντά στο comic. Συν ότι ο Adam Warlock είναι γνωστός μόνο σε αυτούς που διαβάζουν comics.
Τέλος, είδαμε και μία επίσημη εισαγωγή των Celestials, αν και δεν καταλάβαμε πολλά. Φαίνεται ότι ο Ego είναι ένας από τους Celestials. Στην πρώτη ταινία ο σταθμός Knowhere είναι φτιαγμένος πάνω σε ένα τέτοιο ον, όπου οι κάτοικοι κάνουν εξορύξεις στο κεφάλι του. Επίσης όταν ο Collector εξηγεί τι είναι τα Infinity Gems, βλέπουμε έναν στην οθόνη του. Βέβαι όλα αυτά μεταξύ τους δεν κολάνε για την ώρα πάρα πολύ, αλλά ας το αφήσουμε εδώ. Και τέλος, στο Thor: Ragnarok, πίσω από τον Grandmaster υπάρχει κάποιος που είναι ίδιος με Celestial, αλλά όχι ανάλογου μεγέθους, ακόμα δεν μπορούμε να ξέρουμε τι είναι αυτό. Σε κάθε περίπτωση, θέλουμε περισσότερο ανάπτυξη, μιας και είναι εντυπωσιακά όντα. Το ότι ο Ego θα πέθαινε (;) στο τέλος ήταν σαφές, αλλά παραμένει άλλο ένα πρόβλημα των ταινιών του MCU. Η Mantis, αν και είχε ενδιαφέρον στην ταινία, ήταν ένας εντελώς άλλος χαρακτήρας από αυτόν που ξέραμε. Η εισαγωγή των αυθεντικών Guardians, με τον Σταλόνε και τους υπόλοιπους, είχε αρκετό ενδιαφέρον, και περιμένουμε να δούμε περισσότερα στην τρίτη ταινία. Αφού η ταινία διαδραματίζεται το "2014" ή τέλος πάντων μετά το Civil War, περιμένουμε ότι ο Groot θα είναι στο κανονικό του μέγεθος, ή κοντά έστω, στο Infinity War, κάτι για το οποίο πήραμε ένα στοιχείο στο τέλος. Αν και ως μωρό είχε αρκετή πλάκα.
Γενικά όπως είπαμε, είναι μία καλή ταινία που θα την ξαναβλέπαμε ευχάριστα. Όμως είναι η δεύτερη στη σειρά ταινία του MCU που δεν είναι όσο καλή περιμέναμε, μαζί με το Doctor Strange. Θα λέγαμε ότι ίσως στη Marvel επαναπαύτηκαν, αλλά ξέρουμε ότι βάζουν τα δυνατά τους για το Spider-Man: Homecoming και κυρίως το Avengers: Infinity War (και τη συνέχειά του). Αν μη τι άλλο, αυτή η ταινία μας έκανε ακόμα πιο διψασμένους για το καινούριο Spider-Man. Είσης τα περισσότερα από τα προβλήματα μπορούν να διορθωθούν εύκολα στο επόμενο, για το οποίο περιμένουμε ακόμα πιο πολλά, μιας και θα είναι το τελευταίο αυτής της ομάδας, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.
