Ο Διάβολος έχει πόδια πολλά μας έμαθε ο Καρβέλας. Έχει όμως και πολλές εμφανίσεις στη τηλεόραση και τον κινηματογράφο, όπου αναπαριστάται η αιώνια μάχη του καλού με το κακό. Έχουν υπάρξει πολλές προσεγγίσεις ως προς την εμφάνιση και το χαρακτήρα του, αλλά και "συγγενικών" του προσώπων, κυρίως του γιου του. Αποφασίσαμε να ρίξουμε μία ματιά στις δέκα καλύτερες εμφανίσεις του εξαποδώ (ή κοντινών προσώπων),αλλά θα επικεντρωθούμε στις Horror ταινίες, γιατί αλλιώς θα βάζαμε πρώτο το Tenacious D in The Pick of Destiny. Εντάξει, κάναμε μερικές εξαιρέσεις, που δεν μπορούσαμε να αφήσουμε έξω. Και μπόνους στο τέλος!
Τιμητική Αναφορά 1 - Stigmata (1999)
 |
| Κομμένη σκηνή από τον Τιτανικό |
Η ταινία δεν έχει να κάνει με το Διάβολο, αλλά με το αντίθετο στρατόπεδο, για αυτό δεν μπορεί να κοντραριστεί με τις υπόλοιπες. Όμως το αναφέρουμε επειδή ακουμπάει μια θεματολογία που συχνά καλύπτεται από αυτού του είδους τις ταινίες. Μία άθεη κοπέλα (Πατρίσια Αρκέτ) αρχίζει και βγάζει τα λεγόμενα στίγματα, και ένας απεσταλμένος από το Βατικανό (Γκάμπριελ Μπερν) ερευνά την υπόθεση. Τελικά μέσα από την έρευνα θα ανακαλύψει ένα "χαμένο" ευαγγέλιο που φημολογείται ότι είναι του ίδιου του Ιησού, και ουσιαστικά λέει ότι δεν υπάρχει η ανάγκη της εκκλησίας για να πιστέψεις. Μπορεί να μην είναι μια φανταχτερή παραγωγή, αλλά έχει καλές προθέσεις. Επίσης ο Μπερν αμέσως μετά θα κάνει μια καταπληκτική ερμηνεία ως Διάβολος, στο απλά απαίσια ηλίθιο End of Days.
Τιμητική Αναφορά 2 - The Imaginarium of Doctor Parnasus (2009)
Λόγο του ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι πιο πολύ ένα σουρεαλιστικό παραμύθι, και αυτή δεν μπορεί να συγκριθεί με τις υπόλοιπες. Αλλιώς αυτό το μαργαριτάρι του Τέρι Γκίλιαμ θα ήταν σίγουρα μέσα στη τριάδα. Είναι γνωστή και ως "η τελευταία ταινία του Χιθ Λέτζερ", η οποία όταν πέθανε τα γυρίσματα δεν είχαν ολοκληρωθεί, και τελικά είδαμε πολλούς ηθοποιούς στον ίδιο ρόλο, το οποίο τελικά ενίσχυσε τον σουρεαλιστικό χαρακτήρα. Ο Τομ Γουέιτς (κατά κόσμον "Θωμάς Περιμένης") δίνει μία αξέχαστη ερμηνεία ως Mr Nick, ουσιαστικά ο Διάβολος.
10 - The Prophecy (1995)
 |
| Συλλεκτική εμφάνιση |
Το Prophecy εξελίχθηκε σε cult πανηγύρι, σε επόμενες συνέχειες. Επίσης δεν έχει να κάνει τόσο πολύ με τον Διάβολο, αλλά με άλλους "αντάρτες" αγγέλους, και τον πόλεμο που γίνεται στον παράδεισο. Όμως για πολύ λίγο σκάει ο Βίγκο Μόρτενσεν ως Λούσιφερ, σε μία "συλλεκτική" εμφάνιση, πριν το Lord of the Rings. Η σκηνή ανεβάζει αρκετά την ταινία για να χωρέσει στα δέκα καλύτερα, αν και δεν είναι το μόνο καλό στην ταινία, καθώς έχουμε και τον αγαπημένο Κρίστοφερ Γουόκεν ως τον αναρχοάγγελο Γαβριήλ. Αν είστε κρυφο - cult μην πάτε αλλού.
9 - The Devil's Advocate (1997)
Από την άλλη εδώ έχουμε μία διαφορετική επιλογή: Δεν μπορούσαμε να μην βάλουμε αυτή την ταινία, γιατί έχει πάρα πολλά καλά στοιχεία. Οι τρεις κεντρικοί ηθοποιοί -Κιάνου Ριβς, Αλ Πατσίνο και Σαρλίζ Θερόν- δίνουν πολύ καλές ερμηνείες, με τον Πατσίνο να το διασκεδάζει ίσως περισσότερο από όσο θα νιώθαμε άνετα. Πραγματικά είναι αρκετά πιστικός. Και η σκηνοθεσία του Τέιλορ Χάκφορντ είναι πολύ καλή, όμως κάτι λείπει από την ταινία. Ίσως ένα πιο δυνατό σενάριο, ή ίσως το να μας κράταγε σε αγωνία το αν είναι όντως ο Διάβολος, να ασχοληθεί περισσότερο με τα ηθικά διλήμματα... τέτοια πράγματα. Πάντως κακή δεν είναι σε καμία περίπτωση, αξίζει προσοχής.
8 - Omen (1976)
 |
| Όλα φυσιολογικά |
Κλασική ταινία, που δεν έχει να κάνει με το τιμώμενο πρόσωπο της λίστας μας, αλλά με το γιο του. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1976, και σκηνοθετούσε ο Ρίτσαρντ Ντόννερ (ο ίδιος που έκανε το πρώτο Superman) σε ένα σενάριο του Ντέιβιντ Σέλτζερ. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι αρκετή για να υπερκαλύψει το βατό σενάριο. Οι άλλες δύο ταινίες δείχνουν τη συνέχεια της ιστορίας και έχουν κάποιο ενδιαφέρον, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν τη μαγεία του πρώτου. Επίσης το τέλος της τριλογίας είναι κάπως αδύναμο. Ο Γκρέγκορι Πεκ και η Λι Ρεμικ παίζουν το ζευγάρι που υιοθετεί τον "αξιαγάπητο" Damien, στο μόνο ρόλο του Χάρβευ Σπένσερ Στίφενς. Και μετά αρχίζουν ανεξήγητοι θάνατοι γύρω τους...
7 - Constantine (2014 - 2015)
 |
| Όντως όλα φυσιολογικά |
Η μία από τις δύο σειρές που αποφασίσαμε να βάλουμε στη λίστα. Επίσης δεν έχει τόσο Horror στοιχεία, αλλά σχετίζεται αρκετά. Και εδώ δεν έχουμε άμεση σχέση με το Διάβολο, όμως είναι γνωστή η σχέση του χαρακτήρα με αυτόν, και έχουμε άλλα στοιχεία που παραπέμπουν εκεί. Μετά την πολύ μέτρια ταινία με τον Κιάνου Ριβς, και το τέλος του comic στη Vertigo (επανεκδόθηκε ως μέρος του "κανονικού" σύμπαντος της DC), το 2014 κυκλοφορεί η σειρά αλλά δυστυχώς σταματάει μετά από μόλις 13 επεισόδια. Ο Ματ Ράιαν ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος και έμοιαζε στο χαρακτήρα, και έπαιζε τέλεια! Δυστυχώς η φτωχή τηλεθέαση δεν βοήθησε. Ο Ράιαν μετά έκανε μία εμφάνιση στο Arrow, ίσως με μια προοπτική να πάρει το CW τη σειρά, κάτι που δεν έγινε. Τελικά σε όλα τα animation κάνει πλέον αυτός τη φωνή του χαρακτήρα, και φημολογείται ότι θα παίξει και στο Justice League Dark (το οποίο μετονομάστηκε σε Dark Universe, άγνωστο αν θα αλλάξει πάλι ο τίτλος, λόγο της ανακοίνωσης της Universal).
6 - Sheitan (2006)
Είναι δύσκολο να πεις κάποια λόγια για αυτή τη ταινία, γιατί όσο λιγότερα ξέρετε (αν δεν την έχετε δει), τόσο καλύτερα. Πρόκειται για γαλλική παραγωγή, την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη Κιμ Σαπιρόν, και πρωταγωνιστεί ο Βενσάν Κασέλ. Δεν είναι ούτε θρίλερ, ούτε τρόμου, ούτε κωμωδία, αλλά κάτι ανάμεσα, με πολλά σημεία να τονίζουν τις διαφορές χριστιανών, μουσουλμάνων και άθεων, κοινωνικά ταμπού, σεξουαλικότητα και λοιπά θέματα που ο αμερικανικός κινηματογράφος δεν προσεγγίζει με τέτοια ευκολία. Είναι μία μείξη των The Devil's Rejects, The Hills Have Eyes, Rosemary's Baby, και Psycho, ενώ η μέτρια (ή όχι αρκετά ώριμη) υποκριτική ικανότητα του υπόλοιπου cast βοηθάει αρκετά στο να νιώσουμε πιο πολύ την ταινία. Όλη η ταινία στηρίζεται στην εκπληκτική ερμηνεία του Κασέλ, και γενικά πρόκειται για ένα δύστροπο αλλά μοναδικό διαμαντάκι.
5 - The Exorcist (1973)
 |
| Τι κάνει η μαμά σου; |
Η ταινία χάνει κάποιους πόντους, λόγο του ότι πλέον δεν είναι τόσο εντυπωσιακή, αλλά κερδίζει αρκετούς λόγο της ατμόσφαιρας της, αλλά και του ότι ήταν μοναδική στο είδος της όταν κυκλοφόρησε. Από τότε βέβαια έχουμε δει καλές, κακές, και κάκιστες αντιγραφές, sequel, ενώ από πέρσι τρέχει και μία τηλεοπτική σειρά. Η ταινία ως γνωστών είχε αρκετά προβλήματα στη παραγωγή, με αρκετές φήμες να θέλουν το πλατό "καταραμένο", ωραίες ιστορίες που βοηθάνε πολύ καλύτερα να μπεις στην αισθητική της ταινίας, όπως το Blair Witch Project ένα πράμα. Το σενάριο κατά τα άλλα είναι πολύ απλό, ένας ιερέας προσπαθεί να εξορκίσει ένα δαίμονα μέσα από ένα μικρό κορίτσι, το οποίο σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, το οποίο είναι βασισμένο σε "πραγματικά" γεγονότα. Αλλά δεν είναι το σενάριο που σε κρατάει στην ταινία, είναι η αγωνία των πρωταγωνιστών, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις που σε εξουθενώνουν, η κρύα αισθητική του κακού, αλλά και τα εφέ, τα οποία για την εποχή ήταν μοναδικά, αλλά και στέκονται ακόμα και σήμερα. Ακόμα καλύτερα, δίνουν μία βίντατζ αισθητική που σε κάνει να την εκτιμήσεις περισσότερο. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ουίλιαμ Φρίντκιν, και πρωταγωνιστούν η Έλεν Μπέρστιν, η
Λίντα Μπλερ ως το δαιμονισμένο κορίτσι, ο αγαπημένος Μαξ φον Σίντοφ, και ο Τζέισον Μίλερ στο ρόλο του Damien Karras, ρόλο τον οποίο ετοιμαζόταν να δεχτεί ο Τζακ Νίκολσον.
4 - Penny Dreadful (2014 - 2016)
Η δεύτερη σειρά που καταφέρνει να μπει στη λίστα είναι μία δημιουργία του Τζον Λόγκαν, σεναριογράφο των Gladiator, Hugo, Skyfall, Alien: Covenant και πολλών άλλων. Ο τίτλος αναφέρεται στα "Penny Dredfuls", βιβλία τσέπης της βικτοριανής εποχής στην Αγγλία, που κόστιζαν μία πένα, και παρουσιάζανε μικρές ιστορίες τρόμου, μυστηρίου και λοιπών θεμάτων. Στη σειρά βλέπουμε αρκετούς χαρακτήρες που ανήκουν στο public domain (= δεν έχουν δικαιώματα) να μπλέκουν μεταξύ τους, προσπαθώντας ο κάθε ένας να φτάσει στο δικό του στόχο. Και ενώ θα μπορούσε να είναι απλά μία διασκεδαστική, στα όρια του cult σειρά, τελικά είναι αρκετά ποιητική, συμβολική, με πανέξυπνο σενάριο και χαρακτήρες με φοβερό βάθος. Βεβαίως οι ηθοποιοί που παίζουν στη σειρά δίνουν ρέστα, ανεβάζοντας το επίπεδο σε αφάνταστα επίπεδα, για το είδος τουλάχιστον: ο Τίμοθυ Ντάλτον (ναι, ο James Bond) ως ο εξερευνητής Sir Malcolm Murray, η Εύα Γκριν ως η αινιγματική Vanessa Ives, η Μπίλι Πάιπερ ως η νύφη του Frankenstein, Lily, o Χάρι Τρεντγουέι ως Dr. Frankenstein, και πολλοί ακόμα πραγματικά απολαυστικοί. Βεβαίως ο δαιμονιότατος δεν μας κάνει τη χάρη αυτοπροσώπως, αλλά εμφανίζεται αρκετές φορές μέσα από άλλους χαρακτήρες, προσπαθώντας -κυρίως- να αποπλανήσει τη Vanessa Ives. Η σειρά κόπηκε απότομα μετά από τρεις σεζόν, με τη δικαιολογία ότι η βασική ιστορία τελείωσε, και ότι αν το ανακοινώνανε νωρίτερα θα ήταν spoiler. Μπορεί τότε να τσαντιστήκαμε, αλλά σίγουρα ως σύνολο είναι μία πάρα πολύ καλή ιστορία.
3 - Rosemary's Baby (1968)
 |
| Καλά παιδιά οι γείτονες |
Φτάσαμε στη τριάδα που -ας μην γελιόμαστε- όλοι ξέρουμε ποιες ταινίες θα εμφανιστούν, απλά συνήθως αλλάζει η σειρά. Το καταπληκτικό ψυχολογικό θρίλερ του Ρόμαν Πολάνσκι βάζει τη
Μία Φάροου στο πρωταγωνιστικό ρόλο, και τους θεατές στην γεμάτη ένταση θέση να αναρωτιούνται αν τελικά η Φάροου είναι τρελή ή όχι. Το σενάριο μας παρουσιάζει ένα νέο ζευγάρι που μετακομίζουν σε καινούριο σπίτι, με κάποιους λίγο εκκεντρικούς γείτονες. Η Rosemary μένει έγκυος, αφού δει στον ύπνο της (;) ότι την βιάζει κάποιο τέρας, ως μέρος μιας τελετής. Τελικά η εγκυμοσύνη αρχίζει να περνάει περίεργες φάσεις, και η Rosemary είναι πεπεισμένη ότι οι γείτονές τους λατρεύουν τον Διάβολο, και κάτι της έχουν κάνει. Ο σύζυγός της βέβαια (Τζον Κασσαβέτης) δεν πιστεύει ότι τρέχει κάτι. Η στιγμή όπου συνειδητοποιούμε πως όχι μόνο ξέρει τι γίνεται, αλλά και συνυπογράφει, δίνει μία οριστικότητα στην εξέλιξη του σεναρίου, και μία ματαιότητα, με την "καλή" έννοια βέβαια. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι μαγική, και ταξιδεύει τον θεατή από τις ίδιες ψυχολογικές μεταπτώσεις που περνάει και η πρωταγωνίστρια, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος και καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει καμία διέξοδος. Η ταινία γέννησε, εκτός από τον Αντίχριστο, και ένα sequel που όλοι θεώρησαν ότι ήταν χάλια, ενώ το 2014 κυκλοφόρησε και μία μίνι σειρά με το ίδιο σενάριο, εκτείνοντάς το όμως σε τέσσερις ώρες. Και ενώ η μετακίνηση του σκηνικού στο Παρίσι, και κάποια άλλα στοιχεία ήταν καλές προσθήκες, σε καμία περίπτωση δεν αγγίζει το πρωτότυπο, ούτε από πλευράς ροής, ούτε από πλευράς ατμόσφαιρας.
2 - The Ninth Gate (1999) 
Άλλη μία ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, που όμως δεν δέχτηκε τις ίδιας αποδοχής που είχε το Rosemary's Baby. Η Ένατη Πύλη όμως μπαίνει πιο ψηλά, λόγο κυρίως του πιο ιδιαίτερου σεναρίου. Ο Τζόνι Ντεπ πρωταγωνιστεί στην ταινία που του άνοιξε το δρόμο για να φτάσει να είναι ο Τζόνι Ντέπ, ανεξάρτητα του ότι είχε παραδώσει πολλούς καλούς ρόλους σε ταινιάρες νωρίτερα, όπως τα Ed Wood, Dead Man και Donnie Brasco. Μας παρουσιάζει ένα εκτιμητή βιβλίων, ο οποίος αναλαμβάνει μία αποστολή από έναν εκκεντρικό συλλέκτη (Φρανκ Λαντζέλα) να διαπιστώσει την αυθεντικότητα ενός βιβλίου το οποίο υποτίθεται μπορεί να καλέσει τον Διάβολο. Το ταξίδι του θα περάσει από πολλά περίεργα κύματα, ενώ τον συνοδεύει η Λένα Ολίν, παίζοντας ένα... μυστήριο πλάσμα που ποτέ δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι. Αλλά αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον! Ο Λαντζέλα ως Boris Balkan είναι αρκετά τρομακτικός, ένας άνθρωπος που δεν θέλεις να σε βάλει στο μάτι, χωρίς όμως στο περισσότερο μέρος της ταινίας να φαίνεται να κάνει κάτι. Το ταξίδι στην αρχή είναι απλά "μία δουλειά", συνεχίζει με περιέργεια, και καταλήγει με εμμονή για γνώση, κάτι που ο Τζόνι Ντεπ παρουσιάζει πάρα πολύ καλά, κάνοντας και εμάς εμμονικά περίεργους σιγά σιγά, για να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει εδώ. Στο τέλος όμως τι ακριβώς γίνεται; Αν κάτσουμε να σκεφτούμε από τη μία είναι αρκετά σαφές, από την άλλη το ότι δεν μας αποκαλύπτεται η μοιραία συνάντηση αφήνει το μυστήριο που καλύπτει όλη την ταινία να συνεχίσει, ενώ παράλληλα μας έχει δώσει σε όλη την ταινία αρκετά στοιχεία για να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.
1 - Angel Heart (1987)
Η ταινία είναι η λιγότερο επιτυχημένη από τις τρεις. Ένας από τους λόγους που είναι στη πρώτη θέση είναι ο εξής: Σε κάποιο φίλο/φίλη που έμενε σε κάποια σπηλιά και δεν έχει δει την ταινία, παρουσιάστε την σαν ταινία μυστηρίου, αφήνοντας το σημαντική ανατροπή του τέλους εκτός. Έτσι και αλλιώς για αρκετή ώρα η ταινία είναι μία απλή ταινία μυστηρίου. Ξαφνικά η σκηνή με τον Μίκι Ρουρκ και την Λίζα Μπονέ, με τα αίματα να τρέχουν κτλ παίρνει εντελώς άλλο χαρακτήρα. Ξαφνικά σε πιάνει ένα ρίγος συνειδητοποιώντας ότι κάτι άλλο πολύ περίεργο παίζει, και εκεί που ο φίλος/φίλη σκέφτεται "ωχ το μαλάκα τη βλακεία με έβαλε να δω", αποκτά ολοκαίνουριο ενδιαφέρον, κοιτάζοντας την ταινία με άλλο μάτι. Αλλιώς είναι σαν να βλέπεις την έκτη αίσθηση ξέροντας το τέλος, που και πάλι αυτό δεν σε αφήνει αδιάφορο στην τρομακτική ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο ως ο αγαπημένος εξαποδώ. Ο Μίκι Ρούρκ είναι σαν άλλος άνθρωπος πραγματικά, αλλά και του ταιριάζει αρκετά ο ρόλος του λίγο βλακάκου αποτυχημένου ερευνητή. Βεβαίως οι πολλοί προσεκτικοί μπορούν να δουν αρκετά στοιχεία (προφανή και μη) που μας οδηγούν στο τελικό συμπέρασμα, το ότι ψάχνει τον εαυτό του είναι ένα από τα πιο ασφαλή συμπεράσματα, αλλά αν δεν ξέρεις το τέλος αυτή η αποκάλυψη φέρνει νέα δεδομένα στο τραπέζι. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Άλαν Πάρκερ, γνωστός τότε για το The Wall των Pink Floyd και το Midnight Express. Παραλίγο να θεωρηθεί X-Rated λόγο της επίμαχης σκηνής σεξ, αλλά 10'' κάνανε την διαφορά, που βέβαια αποκαταστάθηκαν αργότερα.
Η Cult επιλογή - Event Horizon (1997)
Εκτός από cult είναι και εναλλακτική επιλογή, γιατί πρόκειται για sci-fi/horror. Όμως ο λόγος που βρίσκεται εδώ είναι το σενάριο: Ένα διαστημόπλοιο πάει σε αποστολή διάσωσης ενός άλλου διαστημοπλοίου, του Event Horizon το οποίο είχε χαθεί για δέκα χρόνια, όπου με τρόμο οι αστροναύτες ανακαλύπτουν ότι εκεί γινόντουσαν πειράματα για πύλες σε άλλες διαστάσεις, και το Event Horizon άνοιξε μία πύλη που οδηγεί στην κόλαση! Ταινία για γερά στομάχια, και δυστυχώς μάλλον δεν θα δούμε ποτέ το Director's Cut.
