Στο WomderCon βρέθηκε ο δημιουργός , και εκεί μίλησε τόσο για την προώθηση του καινούριου graphic novel "Deadpool: Bad Blood", όσο και για το πως εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα. Ήταν μία πραγματικά περίεργη σκηνή, όπου ο Λίφελντ μίλαγε (όπως πάντα) ακατάπαυστα, και δεν καθόταν ήσυχος. Σε περίπτωση που δεν έχετε δει πως κάνει ο Λίφελντ, το παρακάτω βίντεο θα σας βοηθήσει, μιας και πραγματικά δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια.
Το αστείο είναι ότι όλα όσα είπε επιβεβαίωσαν τόσο τους λόγους που κάποιοι τον μισούν, όσο και τους λόγους που κάποιοι τον αγαπούν. Ζήτησε από τους διοργανωτές μακρύ καλώδιο για να κατεβαίνει στο κοινό, ενώ μας εξήγησε ότι πάντα συχαινόταν να κοιτάζει παραπομπές όταν έφτιαχνε σχέδια και δεν τον ενδιέφερε αν τα όπλα είναι ρεαλιστικά, αρκεί να ήταν εντυπωσιακά. Εξήγησε με αρκετές λεπτομέρειες την κατά τα άλλα φοβερά απλοϊκή του λογική για να φτιάξει τόσο τον Deadpool όσο και τον Cable. Είναι αρκετά επίπονο για εμάς να κάνουμε μία μεταφορά των πιο σημαντικών σημείων από αυτά που είπε, για αυτό θα σας παραπέμψουμε σε αυτό το άρθρο.
Ο Ρομπ Λίφελντ είναι μάλλον ο σχεδιαστής (και σεναριογράφος) που τον έχει μισήσει με πάθος ο κόσμος όσο κανένας άλλος. Είναι αυτοδίδακτος, και ξεκίνησε από τη DC στη μίνι σειρά Hawk and Dove το 1988. Ήδη από εκεί ξεκίνησε κόσμος να τον βρίζει. Σε ένα τεύχος παρουσιάζεται η διάσταση του Χάους, και αποφάσισε χωρίς να ρωτήσει κάποιον, να φτιάξει το comic με τέτοιο τρόπο που να διαβάζεται πλάγια, κάτι που ανάγκασε τους συντάκτες του να κόψουν τα πάνελς και να τα κολλήσουν ξανά. Το 1989 δούλεψε για τη Marvel στο New Mutants, και με κάποιο τρόπο κατάφερε να κάνει τη σειρά αρκετά επιτυχημένη, ενώ την πήρε από τον πάτο.
Ας πούμε εδώ ότι όσοι δεν έχουν δει τα σχέδιά του, θα πρέπει να κάνουν ένα απλό google search, και τα πρώτα αποτελέσματα είναι άρθρα τύπου "The 40 Worst Rob Liefeld Drawings", φαίνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που τον μισούν με πάθος! Γίνεται εύκολα αντιληπτό το γιατί έγινε επιτυχημένος, αν εξετάσουμε τη χρονική στιγμή: Οι Άγγλοι συγγραφείς και σχεδιαστές είχαν προσφέρει μια πιο σκοτεινή αισθητική στα comics, και κυρίως στη Vertigo, πρόσθεσαν βάθος που δεν υπήρχε νωρίτερα. Το σκοτεινό στυλ έγινε επιβεβλημένο, αλλά λόγο αυτού, χωρίς ουσία. Παράλληλα ο χώρος γέμισε με καινούριο κόσμο που γνώρισαν τα comics με αυτή την αισθητική. Ο Λίφελντ από τη μία αντιπροσώπευε την εντελώς αντίθετη αισθητική, μιας και οι ιστορίες του δεν είχαν καθόλου βάθος και όλα είχαν να κάνουν με το πως θα φανεί κάτι εντυπωσιακό, από την άλλη το στυλ με τα όπλα, η μιλιταριστική λογική, οι χαρακτήρες με το σκιερό παρελθόν κτλ ήταν τα "highlights" της δεκαετίας, πράγματα που η αντίθετη πλευρά τόνισε, πολλές φορές άθελα της. Με απλά λόγια, κάποιοι βλέπανε τον Judge Dredd και σκεφτόντουσαν camp της χρυσής αυγής, και να κερδίζουν παιχνίδια τύπου Survivor, και όχι το ολοκληρωτικό καθεστώς στο όποιο ζούσε ο δικαστής.
Με το New Mutants να έχει γίνει μεγάλη επιτυχία, η Marvel τελικά το αντικαθιστά με την -τότε- καινούρια σειρά X-Force, το πρώτο τεύχος της οποίας πούλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα (!), και ξεπεράστηκε μόνο από το X-Men #1, λίγους μήνες αργότερα. Βεβαίως αυτά τα νούμερα είναι λίγο περίεργα. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η συλλεκτικότητα των comics εκείνο τον καιρό είχε πάρει φωτιά, και οι εταιρίες προσπαθούσαν να επωφεληθούν από αυτό. Έτσι κάθε σειρά αρκετά συχνά μέσα στο χρόνο έβγαινε με διάφορα εξώφυλλα, που οι κακόμοιροι καταναλωτές πίστευαν ότι μια μέρα θα γίνουν συλλεκτικά. Οπότε μεγάλος αριθμός αυτών των πωλήσεων είναι πλασματικός, μιας και από τον ίδιο άνθρωπο μπορεί να αγοράζονταν και δέκα κόπιες, ελπίζοντας ότι σε 10 - 20 χρόνια θα πληρώσει με αυτά τις σπουδές των παιδιών του. Να σημειωθεί ότι οι πωλήσεις αφορούν μόνο την Αμερική.
Το 1992, γίνεται το γνωστό διαζύγιο που οδήγησε στην δημιουργία της Image Comics. Κάποιοι από τους καλλιτέχνες που δουλεύανε στη Marvel και το όνομά τους ήταν τεράστιο (και οι περισσότεροι είχαν αρκετά κοινό στυλ μεταξύ τους) τσαντίζονται -δικαίως- με τον τρόπο που η Marvel αλλά και η DC αποδίδουν δικαιώματα και τελικά φεύγουν για να φτιάξουν τη δική τους εταιρία. Όλοι οι τίτλοι της Image γίνονται τεράστιες επιτυχίες για λίγο καιρό, βέβαια μετά από λίγο άρχισε το πράγμα να ξεφτίζει. Το σημαντικό είναι ότι άνοιξε ο δρόμος για περισσότερες μικρές εταιρίες. Σε κάθε περίπτωση, ο φίλος μας ο Λίφελντ εκδίδει το Youngblood, το οποίο ήταν μία ιδέα για τους Teen Titans που η DC είχε απορρίψει, καθώς και άλλα εξίσου ευφάνταστα όπως το Bloodstrike. Νομίζουμε είναι εμφανής η φαντασία στα ονόματα, τα σενάρια ήταν ίδιου επιπέδου.
Τελικά η Marvel, όντας απελπισμένη και χρεοκοπημένη, σκοτώνει τους Fantastic Four, τους Avengers και το Hulk για ένα χρόνο, στο οποίο διάστημα ζούνε σε ένα παράλληλο σύμπαν που ονομάστηκε "Heroes Reborn". Τους τέσσερις τίτλους, τα Fantastic Four, Iron Man, Avengers και Captain America αναλαμβάνουν τα στούντιο του Τζιμ Λι και του Λίφελντ. Αν και ήταν και οι τέσσερις αρκετά επιτυχημένες σειρές, μετά από 6 τεύχη Avengers και Captain America η Marvel δίνει την υπόλοιπη δουλειά στο στούντιο του Λι. Την ίδια χρονιά τσακώνεται με τον συνεργάτη του στην Image,Μαρκ Σιλβέστρι και ανακοίνωση ότι παραιτείται, την ίδια σχεδόν στιγμή που βγαίνει ανακοίνωση ότι απολύθηκε. Προχώρησε και έκανε την δικιά του εταιρία Awesome Comics που κράτησε για λίγο καιρό. Εκεί συνέχισε τις απαράδεκτες δημιουργίες του, όπου όλοι οι χαρακτήρες μοιάζανε με ένα συνδυασμό άλλων γνωστόν, κάτι που στο πιο πάνω άρθρο παραδέχεται ότι κάνει. Αποκορύφωμα ο Fighting American, όπου ο χαρακτήρας είναι δημιουργία των Τζόι Σιμόν και Τζακ Κίρμπι, δημιουργών του Captain America. Ο Λίφελντ θέλησε να αγοράσει τα δικαιώματα αλλά δεν του άρεσε το ποσό, ξεκίνησε να φτιάχνει ένα "καινούριο" χαρακτήρα, τον Agent America αλλά ο Σιμόν απείλησαν με μήνυση. Τελικά τα βρήκανε αλλά έκανε η Marvel μήνυση, όπου ο Λίφελντ έμπλεξε τον Fighting American με τον Agent America, και έτσι ο χαρακτήρας είχε ασπίδα, αλλά δεν του επιτρεπόταν, να την πετάξει, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου. Τελικά όμως έδωσε στην ασπίδα "πιο καλές" ικανότητες, όπως το να πετάει πυραύλους κτλ. (γουέιτ, ΓΟΥΑΑΑΑΤ:::)
Κάπως έτσι την έβγαλε μέχρι τις αρχές του 2000, όπου όλα αυτά είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Η Marvel που και που του δίνει μικρές δουλειές, ενώ και η DC τελευταία του έδωσε 3 τίτλους, τους οποίους παράτησε μετά από λίγο γιατί δεν του άρεσαν τα σχέδια του Σκότ Κλάρκ, γιατί οι συντάκτες του του διόρθωναν τα σενάρια, και γιατί τόσο η DC όσο και η Marvel πλέον είναι πιο εμπορικές, μιας και είναι μέρος άλλης τεράστιας εταιρίας. Ότι να 'ναι δηλαδή. Αν εξαιρέσουμε το Deadpool που αναφέραμε στην αρχή, πλέον ασχολείται πιο πολύ με τις δικές του δημιουργίες.
Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος όπου χωράνε τα δύο στρατόπεδα, ή κάποιοι θα τον αγαπάνε, ή θα τον μισούν. Το στυλ του με τα μικρά πόδια, την υπερβολική ανατομία γεμάτη μύες, τα τεράστια (και πολλά) όπλα και τα τσεπάκια στις στολές είναι τα πιο έντονα χαρακτηριστικά στα σχέδιά του. Οι ιστορίες του είναι αρκετά τυπικές, αλλά και οι χαρακτήρες που δημιούργησε έχουν έντονες αναφορές σε άλλους. Σαν να μην φτάνει αυτό, έχει κατηγορηθεί ότι χρησιμοποιεί πάρα πολλές splash pages, έτσι το comic διαβάζεται σε 3 λεπτά. Ακόμα έχει κατηγορηθεί ότι έχει αντιγράψει αρκετούς σχεδιαστές, αν και ο ίδιος δηλώνει ότι τα περιστατικά δεν ξεπερνάνε τις δέκα φορές και το έκανε σαν φόρο τιμής. Σε όλα αυτά διάφοροι καλλιτέχνες έχουν απαντήσει, ο Γκραντ Μόρισον για παράδειγμα θεωρεί ότι το περίεργο στυλ στα σχέδιά του πλέον εκτιμάται ως avant garde. Ο Πίτερ Ντέιβιντ από την άλλη τον έχει ονομάσει "Ο Εντ Γούντ των comics", και έχει επισημάνει ότι δεν έχει αναφέρει τους καλλιτέχνες που υποτίθεται απέδιδε "φόρο τιμής", ούτε οι ίδιοι το θεώρησαν κολακευτικό. Είναι σίγουρα ότι πιο '90s βγήκε από τα '90s. Μπορεί αρκετοί να τον αγαπούν, και καλός κάνουν, αλλά η αλήθεια που πρακτικά παραδέχεται και ο ίδιος είναι ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ο εντυπωσιασμός, και αυτό μπορεί να προκαλέσει μία έκρηξη αλλά τίποτα παραπάνω. Τίποτα από αυτά που έφτιαξε δεν θα άντεχαν στο χρόνο αν άλλοι καλλιτέχνες δεν έβαζαν τα χέρια τους, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι κανένας άλλος εκτός από τον Cable (που υπάρχουν αμφιβολίες για τη δημιουργία του) και τον Deadpool δεν έχει εμφανιστεί πουθενά από τότε, είναι όλοι ξεχασμένοι και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί. Το στυλ με τους τεράστιους μύες και τα όπλα μετά από λίγο πέθανε και αυτό, αλλά ο ίδιος έμεινε σταθερός, δείχνοντας μηδέν σημάδια προόδου. Από τη μεριά μας σας προτείνουμε το ακόλουθο παιχνίδι: κοιτάξτε με τους φίλους σας ένα σχέδιο του Λίφελντ και για κάθε ένα λάθος ή μία υπερβολή κατεβάστε ένα σφηνάκι. Πιο εύκολο μεθύσι δύσκολα θα κάνετε.
Με το New Mutants να έχει γίνει μεγάλη επιτυχία, η Marvel τελικά το αντικαθιστά με την -τότε- καινούρια σειρά X-Force, το πρώτο τεύχος της οποίας πούλησε 4 εκατομμύρια αντίτυπα (!), και ξεπεράστηκε μόνο από το X-Men #1, λίγους μήνες αργότερα. Βεβαίως αυτά τα νούμερα είναι λίγο περίεργα. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η συλλεκτικότητα των comics εκείνο τον καιρό είχε πάρει φωτιά, και οι εταιρίες προσπαθούσαν να επωφεληθούν από αυτό. Έτσι κάθε σειρά αρκετά συχνά μέσα στο χρόνο έβγαινε με διάφορα εξώφυλλα, που οι κακόμοιροι καταναλωτές πίστευαν ότι μια μέρα θα γίνουν συλλεκτικά. Οπότε μεγάλος αριθμός αυτών των πωλήσεων είναι πλασματικός, μιας και από τον ίδιο άνθρωπο μπορεί να αγοράζονταν και δέκα κόπιες, ελπίζοντας ότι σε 10 - 20 χρόνια θα πληρώσει με αυτά τις σπουδές των παιδιών του. Να σημειωθεί ότι οι πωλήσεις αφορούν μόνο την Αμερική.
Το 1992, γίνεται το γνωστό διαζύγιο που οδήγησε στην δημιουργία της Image Comics. Κάποιοι από τους καλλιτέχνες που δουλεύανε στη Marvel και το όνομά τους ήταν τεράστιο (και οι περισσότεροι είχαν αρκετά κοινό στυλ μεταξύ τους) τσαντίζονται -δικαίως- με τον τρόπο που η Marvel αλλά και η DC αποδίδουν δικαιώματα και τελικά φεύγουν για να φτιάξουν τη δική τους εταιρία. Όλοι οι τίτλοι της Image γίνονται τεράστιες επιτυχίες για λίγο καιρό, βέβαια μετά από λίγο άρχισε το πράγμα να ξεφτίζει. Το σημαντικό είναι ότι άνοιξε ο δρόμος για περισσότερες μικρές εταιρίες. Σε κάθε περίπτωση, ο φίλος μας ο Λίφελντ εκδίδει το Youngblood, το οποίο ήταν μία ιδέα για τους Teen Titans που η DC είχε απορρίψει, καθώς και άλλα εξίσου ευφάνταστα όπως το Bloodstrike. Νομίζουμε είναι εμφανής η φαντασία στα ονόματα, τα σενάρια ήταν ίδιου επιπέδου.
Τελικά η Marvel, όντας απελπισμένη και χρεοκοπημένη, σκοτώνει τους Fantastic Four, τους Avengers και το Hulk για ένα χρόνο, στο οποίο διάστημα ζούνε σε ένα παράλληλο σύμπαν που ονομάστηκε "Heroes Reborn". Τους τέσσερις τίτλους, τα Fantastic Four, Iron Man, Avengers και Captain America αναλαμβάνουν τα στούντιο του Τζιμ Λι και του Λίφελντ. Αν και ήταν και οι τέσσερις αρκετά επιτυχημένες σειρές, μετά από 6 τεύχη Avengers και Captain America η Marvel δίνει την υπόλοιπη δουλειά στο στούντιο του Λι. Την ίδια χρονιά τσακώνεται με τον συνεργάτη του στην Image,Μαρκ Σιλβέστρι και ανακοίνωση ότι παραιτείται, την ίδια σχεδόν στιγμή που βγαίνει ανακοίνωση ότι απολύθηκε. Προχώρησε και έκανε την δικιά του εταιρία Awesome Comics που κράτησε για λίγο καιρό. Εκεί συνέχισε τις απαράδεκτες δημιουργίες του, όπου όλοι οι χαρακτήρες μοιάζανε με ένα συνδυασμό άλλων γνωστόν, κάτι που στο πιο πάνω άρθρο παραδέχεται ότι κάνει. Αποκορύφωμα ο Fighting American, όπου ο χαρακτήρας είναι δημιουργία των Τζόι Σιμόν και Τζακ Κίρμπι, δημιουργών του Captain America. Ο Λίφελντ θέλησε να αγοράσει τα δικαιώματα αλλά δεν του άρεσε το ποσό, ξεκίνησε να φτιάχνει ένα "καινούριο" χαρακτήρα, τον Agent America αλλά ο Σιμόν απείλησαν με μήνυση. Τελικά τα βρήκανε αλλά έκανε η Marvel μήνυση, όπου ο Λίφελντ έμπλεξε τον Fighting American με τον Agent America, και έτσι ο χαρακτήρας είχε ασπίδα, αλλά δεν του επιτρεπόταν, να την πετάξει, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου. Τελικά όμως έδωσε στην ασπίδα "πιο καλές" ικανότητες, όπως το να πετάει πυραύλους κτλ. (γουέιτ, ΓΟΥΑΑΑΑΤ:::)
Κάπως έτσι την έβγαλε μέχρι τις αρχές του 2000, όπου όλα αυτά είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Η Marvel που και που του δίνει μικρές δουλειές, ενώ και η DC τελευταία του έδωσε 3 τίτλους, τους οποίους παράτησε μετά από λίγο γιατί δεν του άρεσαν τα σχέδια του Σκότ Κλάρκ, γιατί οι συντάκτες του του διόρθωναν τα σενάρια, και γιατί τόσο η DC όσο και η Marvel πλέον είναι πιο εμπορικές, μιας και είναι μέρος άλλης τεράστιας εταιρίας. Ότι να 'ναι δηλαδή. Αν εξαιρέσουμε το Deadpool που αναφέραμε στην αρχή, πλέον ασχολείται πιο πολύ με τις δικές του δημιουργίες.
Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος όπου χωράνε τα δύο στρατόπεδα, ή κάποιοι θα τον αγαπάνε, ή θα τον μισούν. Το στυλ του με τα μικρά πόδια, την υπερβολική ανατομία γεμάτη μύες, τα τεράστια (και πολλά) όπλα και τα τσεπάκια στις στολές είναι τα πιο έντονα χαρακτηριστικά στα σχέδιά του. Οι ιστορίες του είναι αρκετά τυπικές, αλλά και οι χαρακτήρες που δημιούργησε έχουν έντονες αναφορές σε άλλους. Σαν να μην φτάνει αυτό, έχει κατηγορηθεί ότι χρησιμοποιεί πάρα πολλές splash pages, έτσι το comic διαβάζεται σε 3 λεπτά. Ακόμα έχει κατηγορηθεί ότι έχει αντιγράψει αρκετούς σχεδιαστές, αν και ο ίδιος δηλώνει ότι τα περιστατικά δεν ξεπερνάνε τις δέκα φορές και το έκανε σαν φόρο τιμής. Σε όλα αυτά διάφοροι καλλιτέχνες έχουν απαντήσει, ο Γκραντ Μόρισον για παράδειγμα θεωρεί ότι το περίεργο στυλ στα σχέδιά του πλέον εκτιμάται ως avant garde. Ο Πίτερ Ντέιβιντ από την άλλη τον έχει ονομάσει "Ο Εντ Γούντ των comics", και έχει επισημάνει ότι δεν έχει αναφέρει τους καλλιτέχνες που υποτίθεται απέδιδε "φόρο τιμής", ούτε οι ίδιοι το θεώρησαν κολακευτικό. Είναι σίγουρα ότι πιο '90s βγήκε από τα '90s. Μπορεί αρκετοί να τον αγαπούν, και καλός κάνουν, αλλά η αλήθεια που πρακτικά παραδέχεται και ο ίδιος είναι ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ο εντυπωσιασμός, και αυτό μπορεί να προκαλέσει μία έκρηξη αλλά τίποτα παραπάνω. Τίποτα από αυτά που έφτιαξε δεν θα άντεχαν στο χρόνο αν άλλοι καλλιτέχνες δεν έβαζαν τα χέρια τους, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι κανένας άλλος εκτός από τον Cable (που υπάρχουν αμφιβολίες για τη δημιουργία του) και τον Deadpool δεν έχει εμφανιστεί πουθενά από τότε, είναι όλοι ξεχασμένοι και κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί. Το στυλ με τους τεράστιους μύες και τα όπλα μετά από λίγο πέθανε και αυτό, αλλά ο ίδιος έμεινε σταθερός, δείχνοντας μηδέν σημάδια προόδου. Από τη μεριά μας σας προτείνουμε το ακόλουθο παιχνίδι: κοιτάξτε με τους φίλους σας ένα σχέδιο του Λίφελντ και για κάθε ένα λάθος ή μία υπερβολή κατεβάστε ένα σφηνάκι. Πιο εύκολο μεθύσι δύσκολα θα κάνετε.
