Ο Punisher ετοιμάζεται για την σόλο σειρά του στο Netflix, ενώ υπάρχει πιθανότητα να κάνει και μια εμφάνιση στο Defenders. Η ερμηνεία του Τζον Μπέρνταλ, στη δεύτερη σεζόν του Daredevil ήταν με διαφορά η καλύτερη ενσάρκωση του χαρακτήρα, οπότε και αρκετά γρήγορα ανακοινώθηκε η σόλο σειρά, πριν καν ανακοινωθεί η τρίτη σεζόν του Daredevil. Οι απανταχού λάτρεις του αμφιλεγόμενου αντί-ήρωα δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο χαρούμενοι, μιας και είναι σχεδόν κοινή αλήθεια ότι ο χαρακτήρας δουλεύει καλύτερα σε κάποια απόσταση από τα σπάντεξ και τους φανταχτερούς χαρακτήρες. Καθώς λοιπόν ανυπομονούμε να δούμε τη σειρά, ας ρίξουμε μια ματιά στη μάλλον καλύτερη εκδοχή του χαρακτήρα.
Ας πάμε πρώτα λίγο πίσω, για να το περιγράψουμε όσο καλύτερα γίνεται: Είναι 2004. Η Marvel τα τελευταία τέσσερα χρόνια προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, και κάνει θαρραλέες κινήσεις. Κάποιες ταινίες βασισμένες στα comics έχουν σκάσει μύτη, αλλά ακόμα κρατάς χαμηλές προσδοκίες. Σου αρέσουν οι χαρακτήρες της Marvel αλλά τσαντίζεσαι που δεν υπάρχει μία αντίστοιχη Vertigo, όπως στη DC. Αποφασίζεις να διαβάσεις τον καινούριο τίτλο "Punisher", ο οποίος είναι υποτίθεται "για ενήλικες", ενώ παράλληλα σκέφτεσαι "καλή φάση, τουλάχιστον θα δείχνουν τους σκοτωμούς". Και ξαφνικά ΜΠΑΜ!, δεν ήσουν προετοιμασμένος για αυτό που διάβασες! Μέσα στη σειρά ο συγγραφέας ξεδιπλώνει το ταλέντο του να λέει ιστορίες που "ενοχλούνε" και σοκάρουν, ενώ βλέπουμε το ταλέντο καταπληκτικών σχεδιαστών, όπως οι Lewis Larosa, Leandro Fernandez, Νταγκ Μπράιτουέιτη, Goran Parlov καθώς και τα εξώφυλλα του Τιμ Μπράντστρίτ.
Αν και ο χαρακτήρας ήταν στα πάνω του τη δεκαετία του '90, γνωστή για την πιο σκοτεινή στροφή (μεταξύ άλλων) που πήραν τα comics, τα τέλη της δεκαετίας τον βρίσκουν επαναλαμβανόμενο. Το 1998 η Marvel ζητάει από την Event Comics να αναλάβει κάποιους low profile χαρακτήρες, ενώ η εταιρία μετονομάζεται σε "Marvel Knights". Ο εκδότης της εταιρίας, Τζόι Κεσάντα τελικά γίνεται ένας από τους πιο πετυχημένους εκδότες της Marvel. Όσοι τίτλοι εμπλέκονται με τη θυγατρική γνωρίζουν τεράστιας αναγνώρισης, μιας και το στιλ ήταν πιο πειραματικό, ενώ αρκετοί δημιουργοί γνωστοί για τις ανεξάρτητες δουλειές τους τελικά συμφωνούν να δουλέψουν για τη Marvel, γνωρίζοντας ότι θα έχουν περισσότερη ελευθερία από παλιότερα. Οι τέσσερις πρώτοι τίτλοι ήταν τα Daredevil, Inhumans, Black Panther και Punisher, και ενώ οι πρώτοι τρεις είναι ότι καλύτερο, το Punisher παίρνει ναρκωτικά, μιας και μετατρέπει τον χαρακτήρα σε άγγελο της εκδίκησης, κυριολεκτικά. Ενώ λοιπόν πάει άπατη η φάση, το 2000 βγαίνει το "Welcome Back, Frank", μια μίνι σειρά δώδεκα τευχών από τους Γκαρθ Ένις και Στιβ Ντίλλον, όπου σε ένα πάνελ ο Ένις πετάει την ιστορία με τους αγγέλους στα σκουπίδια χωρίς πολλά πολλά. Μέσα σε αυτά τα τεύχη, αλλά και στην κανονική σειρά που ακολούθησε ο Punisher γίνεται πάλι μετρήσιμος χαρακτήρας.
Είναι γνωστή η "αγάπη" του Ένις για τους σούπερ ήρωες. Εκτός του ότι την έχουμε δει να αποτυπώνεται σε αμέτρητα comics, έγινε αρκετά εμφανής και στο "Punisher Kills the Marvel Universe" του 1995. Στο Punisher κάτω από την ομπρέλα "Marvel Knights" είδαμε πολλές φορές αγαπημένους χαρακτήρες να ξευτιλίζονται, ενώ παράλληλα ο Ένις έγραφε τα βίαια και "περίεργα" σενάριά του. Τα 12 + 37 τεύχη της σειράς σηκώνουν το δικό τους αφιέρωμα, αν και σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν στο ίδιο βάθος με τη συνέχεια, η οποία έλαβε μέρος στη νέα θυγατρική της Marvel "MAX", η οποία δεν είναι μέρος του continuity, και απευθύνεται σε όσους ηλικιακά μπορούν να βγάλουν δίπλωμα αυτοκινήτου. Η εταιρία φτιάχτηκε το 2001, όταν η Marvel παράτησε το λεγόμενο "Comics Code Authority" και άρχισε να χρησιμοποιεί δικό της σύστημα καταλληλότητας.
Το 2003 λοιπόν κυκλοφορεί το "Punisher: Born", αν και "Punisher" δεν έγραφε πουθενά στο εξώφυλλο. Ήταν μια μίνι σειρά τεσσάρων τευχών στην οποία βλέπουμε τον Frank Castle στο Βιετνάμ, και την μεταμόρφωσή του στον Τιμωρό. Ο Ένις χρησιμοποιεί μια προσέγγιση που αρκετοί σχολιάσανε αρνητικά, μιας και αποκαλύπτει ότι μάλλον ο Castle είχε από παλιά μια κλίση στο να σκοτώνει, και στη ουσία ήταν μια βόμβα που περίμενε μια τραγωδία για να σκάσει, κάτι που έρχεται κόντρα αντίθετο με την αυθεντική προσέγγιση που τον θέλει να του τη βάρεσε όταν έχασε την οικογένειά του. Όμως ο χαρακτήρας που χτίζει μέσα από τη σειρά ο Ένις, η ωμότητα και το πείσμα του δεν θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν αλλιώς. Στο τέλος ο Castle λέει "ΝΑΙ!" στο σκοτάδι που τον τριγυρίζει αρκετό καιρό, μια συμφωνία που σφραγίζει την μοίρα της οικογένειάς του, αλλά και του ίδιου. Η σκηνή ερμηνεύτηκε από αρκετό κόσμο ως κυριολεκτική, σαν μεταφυσική φαουστιανή συμφωνία, κατά μία έννοια μπορεί να ερμηνευτεί και με τους δύο τρόπους. Αλλά ο θεός και ο διάβολος όταν έχουν ρόλο στις ιστορίες του Ένις είναι για να χλευάσει την οργανωμένη θρησκεία, την άλλη "αγάπη" του, μαζί με τους χίλμπιλις, οπότε εύκολα καταλαβαίνουμε ότι μας παρουσιάζει έναν άνθρωπο που δεν είναι και πολύ καλά ψυχολογικά. Όπως και ο Judge Dredd, ο Punisher είναι άλλος ένας χαρακτήρας που οι πράξεις του δεν πρέπει να φαίνονται συμπαθητικές στον αναγνώστη, και αυτό ακριβώς κάνει εδώ ο Ένις. Σίγουρα ο κάθε ένας χαίρεται βλέποντας το καφριλίκι απέναντι σε κάθε κατακάθι της κοινωνίας, αλλά βασικά ο κεντρικός χαρακτήρας χρησιμοποιείται εργαλειακά για να εκφράσει ο συγγραφέας τα κοινωνικά και πολιτικά σχόλια που θέλει.
Η μίνι σειρά άνοιξε την πόρτα για την κανονική σειρά, τον έβδομο τόμο που ξεκίνησε το 2004 και κράτησε μέχρι το 2009 για 75 τεύχη, 60 εκ των οποίων είναι του Ένις. Σε αυτή ο Punisher είναι ενεργός περίπου 30 χρόνια, γερνάει κανονικά και δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα υπερήρωες. Οι περισσότεροι αντίπαλοι έχουν ιστορικό σε κυβερνητικές υπηρεσίες, κυρίως τη CIA, ή στρατιωτικό παρελθόν βασισμένο σε αληθινά γεγονότα όπως ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, ο ψυχρός πόλεμος αλλά και ο πόλεμος ενάντια στη τρομοκρατία, κάτι το οποίο επηρέασε πάρα πολύ τη σειρά. Ο Ένις κάνει άμεσα και με κάθε τρόπο κριτική σε αυτόν, στην διαφθορά της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα, στον πόλεμο ως συνθήκη γενικά, αλλά και σε θέματα όπως η εμπορία ανθρώπων και οικονομικά εγκλήματα. Σχεδόν κάθε ιστορία περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα σχόλιο, δοσμένο ωμά, για να το καταλάβουμε με όλη την αηδία που το περιλαμβάνει. Και διεφθαρμένοι παρουσιάζονται σε όλα τα επίπεδα, από απλούς μαφιόζους μέχρι στρατηγούς, που βρίσκονται χωμένοι στον ιδιωτικό τομέα των "μαύρων" επιχειρήσεων.
Αν και κυκλοφόρησαν αφού η σειρά είχε ξεκινήσει, τα one shots "The Tyger" (2006) και "The Cell" (2005) χρονολογικά τοποθετούνται νωρίτερα. Στο πρώτο βλέπουμε τον Caslte ως μικρό παιδί, και πως τον επηρέασε ο κόσμος γύρω του, καθώς και τον πρώτο του φόνο (μετά το Βιετνάμ), ενώ στο δεύτερο τον βλέπουμε να μπαίνει οικειοθελώς στη φυλακή για να καταφέρει να σκοτώσει τους ανθρώπους που ευθύνονται για τη δολοφονία της οικογένειάς του. Περνώντας στο "In the Beginning" ο Ένις κάνει μία βροντερή δήλωση για το πως θα είναι η σειρά από εδώ και μπρος, βάζοντάς τον Punisher κόντρα σε μία μεγάλη μαφιόζικη οικογένεια, ενώ παράλληλα μέλη της CIA θέλουν να τον προσλάβουν ανεπίσημα για να κάνει τις βρόμικες δουλειές τους. Το "Kitchen Irish" είναι αρκετά διασκεδαστικό, με τον Ένις να σατιρίζει σε σημεία του Ιρλανδούς, ως Ιρλανδός και ο ίδιος. Το "Mother Russia" τελικά αποδείχθηκε πιο σημαντικό από ότι φαινόταν στην αρχή. Ο Nick Fury ζητάει από τον Punisher να πάει στη Ρωσία για μία αποστολή, και μέσα σε αυτή την ιστορία γνωρίζουμε τους Στρατηγούς, τον Ρώσο στρατηγό με το ψευδώνυμο "Man of Stone" αλλά και τον Rawlins, ο οποίος θα εμφανιστεί στο Netflix, όπου εδώ τον έχουν προσλάβει οι Στρατηγοί να φτιάξει τρομοκρατική οργάνωση στην Σαουδική Αραβία, προκειμένου να μπορούν να τη χρησιμοποιούν οι στρατηγοί για τους δικούς τους σκοπούς. Ένας πρώτος κύκλος τελειώνει με το "Up is Down and Black is White" στο οποίο διάφορα σενάρια που ανοίξανε μέχρι τώρα δένουν μεταξύ τους. O Nicky Cavella, εξορισμένο μέλος της μαφιόζικης οικογένειας που έφαγε ο Punisher στην αρχή, προσπαθεί να πάρει τα ινία, σε μία προσπάθεια να καθαρίσει τον αιμοδιψή αντιήρωα, με ένα σχέδιο που περιλαμβάνει να κινηματογραφήσει την εκταφή της οικογένειας του Castle και να κατουρήσει τις σωρούς, κάτι που τρελαίνει τον Punisher. Στην ιστορία μπλέκουν ο Rawlins, και η Kathryn O'Brien (μέλος της ομάδας που ήθελε τον Punisher να δουλέψει για τη CIA).
Περνώντας σε μία δεύτερη φάση, το comic άρχισε τα πιο κοινωνικά σχόλια, σε αντίθεση με τις προηγούμενες ιστορίες που ήταν πιο πολιτικές. Το "The Slavers" είναι μάλλον η καλύτερη ιστορία Punisher, αλλά και μία φοβερά συναισθηματική ιστορία που περιλαμβάνει ένα κύκλωμα εμπορίας γυναικών από Βαλκανικές χώρες, με τον Punisher να "αναγκάζεται" να χρησιμοποιήσει τους πιο ακραίους τρόπους για να σκοτώσει κάποιον, όπως το να κρεμάσεις τα εντόσθια κάποιου σα γιρλάντα. Το "Barracuda" που ακολούθησε ήταν πιο ανάλαφρο, και μας σύστησε και τον ομώνυμο χαρακτήρα, που θα μπορούσε να περιγραφεί σαν μία τρομακτική εκδοχή του Castle. O Barracuda θα γίνει ο μόνος που βρέθηκε στο στόχαστρο του Punisher και κατάφερε να ζήσει, αργότερα θα εκδοθεί μια μινι σειρά που έστρωσε το έδαφος για την επιστροφή του. Στο "Man of Stone" ο Punisher ταξιδεύει στο Αφγανιστάν, για να κλείσει το σενάριο τόσο του Ρώσου στρατηγού όσο και του Rawlins, αλλά στη διάρκεια θα χάσει την O'Brien, ενώ είχαν αρχίσει να έρχονται κοντά. Το πιο αδύναμο σενάριο, χωρίς να είναι κακό, μάλλον είναι το "Widowmaker", στο οποίο βλέπουμε τι αφήνει πίσω του ο Punisher, αφού οι χήρες αρκετών θυμάτων του συνωμοτούν για να τον σκοτώσουν. Τελικά ο Barracuda επιστρέφει στο "Long Cold Dark", ενώ μαθαίνουμε ότι ο Castle και η O'Brien έχουν ένα παιδί.
Ο Punisher του Ένις, κάτω από την ταμπέλα της "MAX", είναι ένα υποπροϊόν όχι τόσο του Βιετνάμ, αλλά του πολέμου γενικότερα, μίας συνθήκης που βάζει ανθρώπους να σκοτώνονται για συμφέροντα άλλων, και ενώ γεμίζουν τα κεφάλια των στρατιωτών με προπαγάνδα αυτοί πλουτίζουν. Ο Frank Castle, αφού το μυαλό του έκανε "κλίκ" στο Βιετνάμ, βρήκε ένα κατάλληλο "θύμα" που θα του επέτρεπε να συνεχίσει να σκοτώνει. Ο Ένις δεν γράφει αυτή τη σειρά για να αγαπήσουμε και να συμπαθήσουμε τον πρωταγωνιστή, αλλά για να αναλογιστούμε σε τι κόσμο ζούμε, και τι προκαλούμε με το να συνεχίζουμε τους πολέμους που μόνο λόγο έχουν το κέρδος. Είναι ένα αρκετά αντιπολεμικό έργο, όπου τα αποτελέσματα ενός πολέμου γίνονται αρκετά αντιληπτά, ενώ παράλληλα κατακρίνει το συγκεκριμένο είδος πολέμου, αλλά και τον τρόπο που η κοινωνία έχει χτιστεί. Σε ένα σάπιο κόσμο όπου μαστροποί, διεφθαρμένοι κυβερνητικοί πράκτορες και τόσοι άλλοι μπορούν να καταστρέφουν ζωές ανενόχλητοι, ένας τρελός δολοφόνος φαίνεται η πιο λογική λύση. Και αυτό είναι μία τρομακτική σκέψη.
