Λαϊκές ρήσεις που συμπεριλαμβάνουν αλεπούδες και κρεμαστάρια μας θύμησε το ελληνικό στερέωμα κριτικών κινηματογράφου, όταν είδαμε το Logan και το συγκρίναμε με τις ίσως πιο χαμηλές βαθμολογίες που πήρε παγκοσμίως. Έχοντας έναν μέσο όρο 2/5, μας έκαναν να αναρωτιόμαστε αν το εγχώριο δυναμικό κριτικών είναι τόσο εθισμένο στη πεπατημένη, ή απλά θέλει να το παίζει ντίβα απέναντι σε ότι δεν μπορεί να κατανοήσει. Όπως και να' χει, το σίγουρο είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι στη μικρή τους γυάλα, ασφυκτιόντας με παρέα αποκλειστικά την αποψάρα τους. Εμείς θα προτιμήσουμε να φανούμε μικροί, βγαίνοντας στον ωκεανό...
Από όταν είδαμε το πρώτο trailer του Logan, ψυλιαστήκαμε ότι περιμένουμε κάτι πολύ ιδιαίτερο. Ο συνδιασμός των σκηνών με την μουσική υπόκρουση, έκανε το ''Hurt'' να μοιάζει σαν να γράφτηκε κατόπιν σχεδίου από τους Nine Inch Nails το 1995, ώστε να διασκευαστεί από τον Johhny Cash το 2002 και να χρησιμοποιηθεί σε αυτό, 15 χρόνια μετά:
Αν και στις προηγούμενες δύο σόλο ταινίες του Γούλβεριν δεν τους αποδόθηκε η προσοχή που τους άξιζε, η τελευταία απεικόνιση του χαρακτήρα μετά από 17 χρόνια που τον υποδύεται ο Χιου Τζάκμαν, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Με το μικρό του όνομα ''Logan'' στο τίτλο της ταινίας, υποδηλώνεται ότι το βάρος της δεν στηρίζεται στις υπερδυνάμεις του χαρακτήρα, αλλά στον άνθρωπο πίσω από αυτές. Έναν άνθρωπο με ελλατώματα και παθογένειες που αντικατοπτρίζονται και σε ένα σημαντικό στοιχείο της πλοκής, τα οποία φθείρουν ότι έχει απομείνει από αυτόν σε ένα δυστοπικό 2029, δηλαδή 5 χρόνια μετά τα όσα διαδραματίστηκαν στο X-Men: Days Of Future Past.
Η γλώσσα και η βία που χρησιμοποιούνται χτυπάνε κόκκινο, όχι όμως για να σοκάρουν ή για να λειτουργήσουν ως κωμικός μοχλός όπως συμβαίνει στο Deadpool. Το κύριο μοτίβο εδώ είναι η οικογένεια, μέσα από την ιδιότυπη σχέση που αναπτύσει ο Λόγκαν με ένα μεταλλαγμένο κορίτσι που φέρει το DNA του, ονόματι Λάουρα (ή Χ-23). Θέλοντας να κριθεί άξια του προκατόχου της, η Λάουρα καταβάλει έναν υπερβάλοντα ζήλο που όμως ο Λόγκαν ξέρει με τον δύσκολο τρόπο που οδηγεί. Αυτό ακριβώς απεικονίζεται στη βαναυσότητα των σκηνών, μέσα από τα μάτια μιας πατρικής φιγούρας που προσπαθεί να διδάξει τι ακριβώς συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο.
Το οικογενειακό μοτίβο δεν περιορίζεται στη σχέση του Λόγκαν με τη Λάουρα, αλλά συγκοινωνεί με αυτήν που έχει και με τον καθηγητή Τσαρλς Εξέβιερ. Οι ερμηνείες τόσο του Χιου Τζάκμαν, όσο και του Πάτρικ Στιούαρντ έκαναν σαφέστατη την εμπειρική σύνδεση των δύο χαρακτήρων, ακόμη και αν κάποιος δεν ανακαλεί τις κοινές τους εμφανίσεις στη σειρά ταινιών X-Men. Κάτι που ο Χιου Τζάκμαν επίσης κατάφερε να κάνει, αποδίδοντας ανείπωτες ιστορίες απο το παρελθόν αποκλειστικά με τη γλώσσα του σώματος.
Το ύφος της ταινίας έχει σαφέστατη επηρροή από γουέστερν (αναγνωρίζοντάς το μάλιστα) και έντονων δραματικών στοιχείων, με τη κατάλληλη δόση χιούμορ ώστε να ελαφρύνει όπου και όταν χρειάζεται ενώ κλείνει αφήνοντας μία συγκινητική αίσθηση ολοκληρωμένου επιλόγου. Είναι σίγουρα ήδη υποψήφια ως καλύτερη στο είδος της για το 2017, κάνοντας όλους όσους αγαπήσαμε την κινηματογραφική ενσάρκωση του χαρακτήρα για σχεδόν μία 20ετία περήφανους.
