Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερη τάση στις ταινίες δράσης για να εκτιμήσει το πρώτο John Wick. Η λεπτομερής απόδοση των σκηνών, η πρωτοποριακή χορογραφία και οι δόσεις επιτηδευμένης γραφικότητας θα κερδίσουν τον οποιονδήποτε θέλει να δει κάτι ζωηρό και φρέσκο. Αυτοί που το ψήνουν συχνά-πυκνά να βλέπουν κανένα γερό μπερντάκι ξύλο όμως, θα το λατρέψουν (αν δεν το χουν κάνει ήδη). Πόσο μάλλον, όταν τα σταντς δεν γίνονται από κασκαντέρ, αλλά από τον ίδιο τον Κίανου Ριβς, του οποίου η αφοσίωση στο συγκεκριμένο πρότζεκτ έχει πιάσει σχεδόν ανησυχητικά επίπεδα, κρίνοντας από τα βίντεο των εντατικών του προπονήσεων:
Πέρα από τις διατεταμένες μάχες και το ακραίο ''Gun-Fu'', το John Wick προσφέρει και εκλάμψεις ενός κρυμμένου κόσμου της σύγχρονης μαφίας, που λειτουργεί με δικούς του κώδικες και κανονισμούς. Την επέκταση στοιχείων αυτού του κόσμου βλέπουμε και στο John Wick: Chapter 2, όπως ακριβώς ελπίζαμε. Αποδεικνύεται ότι ο επίλογος της προηγούμενης ταινίας δεν ήταν τελικά η... συνταξιοδότηση που ήθελε απεγνωσμένα ο έλεγκαντ ''μπαμπούλας'' των πιο σκληρών μαφιόζων, αλλά άνοιξε έναν νέο κύκλο αίματος στον οποίο αναγκάζεται να βουτήξει.
Αν εξαιρέσουμε την αναμενόμενη αίσθηση επανάληψης, το μόνο αρνητικό του John Wick: Chapter 2 είναι η έλειψη κινήτρου για τον πρωταγωνιστή, μιλώντας συγκριτικά με την έντονα συναισθηματικά φορτισμένη πρώτη ταινία. Εγκαλούμαστε ωστόσο, να υποθέσουμε ότι δεν θέλει και πολύ για να τσατιστεί ο κυρ Wick. Και όταν γίνεται αυτό, πέφτουν κεφάλια βροχή.
